Geen haar op mijn hoofd

Verkrampt en stijf. Sinds twee dagen lig ik op bed. Mijn kale hoofd voelt klam. Een naar gevoel bekruipt me. Het begint in mijn onderbuik en kriebelt naar mijn keel. Langzaam, totdat mijn adem stokt. Een gevoel van paniek en wanhoop maar ook zelfmedelijden. Ik weet niet meer wie ik ben of was, hoe ik heb gelachen en hoe ik ooit flirtte. Wat ik wel weet is dat ik ben beland in een groot zwart gat: ik ben mijn gezicht kwijt.

De foto op mijn mobiel van vorige zomer. Ik huil om de tijd van toen. Die foto heeft me op de been gehouden. Het besef is verschrikkelijk, maar waar. Mijn lange blonde haren zijn niet meer, de lach en ondeugende blik lijken een eeuwigheid geleden. Vanaf vandaag is mijn gezicht spoorloos. De 6 chemokuren hebben er voor gezorgd dat mijn wenkbrauwen en wimpers zijn opgelost. Verdwenen in een uitdrukkingsloos gelaat. Dit is het moment waar ik altijd bang voor was. Het eruit zien als een buitenaards wezen. Noem het twee bolle ogen op stokjes. Een flauwe blik. Kwetsbaar.

Ik moet eruit. Gehoorzaam aan mezelf zet ik de douche aan. Zittend in de douche kletsen de warme stralen op mijn kale hoofd. Ik ben eraan gewend geraakt. Mijn lichaam ontspant zich. Langzaam zeep ik mijn zere lichaam in. Mijn huid voelt sponzig. De huid van een ander. Niet het mijne. Mijn bleke, weke huid. Ik koester haar. Ze heeft zich zo sterk gehouden de afgelopen periode. Met liefde heb ik haar verzorgd, steeds weer. Mijn omhulsel. Mijn zijn. Mijn buitenkant. Niemand heeft kunnen zien dat mijn lijf zo ziek was. Ziek werd gemaakt. Zes keer, iedere drie weken met een gif werd ingespoten van het meest erge soort. Niemand mocht het zien. Zeker mijn lief en de kinderen niet.

Ik maak een badje van mijn benen en buik. Het warme water stroomt er in. Als een weerloos en gekwetst kind voel ik me. De tranen die ik al die tijd gespaard heb stromen over mijn wangen. Ik voel het niet, ze vloeien weg met het water. Huilend in het ritme van de douchestralen. Huilend om het verlies van mijn gezicht, de wreedheid van het leven. Huilend om het kind in mij dat nooit meer kind zal zijn. Huilend om mijn eigen kinderen en om mijn schat die ik deze periode in hun leven had willen besparen. Huilend omdat ik het niet heb kunnen voorkomen.

Ik droog me af. De harde handdoek doet zeer aan mijn vingers. De chemo heeft de zenuwenuiteinden van mijn vingers aangetast. Het is een rotgevoel. Het zal naar verloop van tijd over gaan, zo weet ik. Het insmeren van mijn zere lichaam vergt tijd en geduld. Ik zal het elke dag doen, zonder tegenzin. Zorgvuldig en geen stukje overslaand.

Dan ga ik de confrontatie aan met de spiegel. Het wordt een schilderwerk van kleuren en lijnen. Onder het motto – als je het niet weet dan zie je het niet – voel ik me steeds sterker worden. Ik ben er weer, bijna als vanouds. Pruik op, bril op. Mijn dag begint.

Mireille, juli 2010

Advertenties

Wij, Milaan en Il Papa

Tussen het spotten van de Louis Vuittons, Prada’s en Gucci’s was ook Hij daar: Il Papa. Hele families kwamen afgelopen weekend naar het Milanese centrum in de hoop een glimp op te vangen van deze bijzondere man in zijn pausmobiel voorzien van stoellift. Om 17.00 uur zette hij in Bergamo voet aan de grond (die hij vervolgens niet kuste) en een half uur later reed hij al op het Piazza del Duomo. De menigte ging uit z’n dak en een enkeling viel flauw bij de zinderende hitte van 30 graden in de schaduw.

 

Het was ondanks de gekte erom heen; politie, leger en helicoptereenheden, een geweldig spektakel om mee te maken. Drie dagen is hij in de Italiaanse designstad niet onopgemerkt gebleven. Ons hotel -naast de Duomo- was strategisch afgezet met rood-wit lint. De Dom van Milaan was deze dagen niet of nauwelijks te bezichtigen en de metro was vanuit het plein niet toegankelijk. Een aantal terrassen waren uit veiligheidsoverweging en doorgang voor het Pauselijke mobiel tijdelijk afgebroken. Stadio San Siro moest gezegend worden. Dus wat nu? We besloten de rust op te zoeken elders in de stad. Onze middagbesteding werd de Santa Maria della Grazie Kerk. De stilte is van korte duur. Het hele gevolg van de Paus had namelijk hetzelfde idee als wij: het bezoek aan de muurschilderij van het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Het was op z’n zachtst gezegd een grappig gezicht, de aartsbisschoppen te zien voor de muur van ‘The Last Supper’…. Helaas was tussen ‘dresscode roze-zwart’ Papa Paus niet te vinden. Die zat al op zijn hotelkamer. Waarschijnlijk in joggingbroek met IPad.

http://www.mireilleschrijft.nl

Skinny Love illusie?

Mijn 13-jarige dochter is er gek van: “Skinny Love” van Birdy.  Ik moet toegeven dat de
combinatie van de onschuldig ogende Jasmine van den Bogaerde (want zo heet ze
in het echt) en haar ingetogen stemmetje ook bij mij melancholie opwekt.

Skinny Love gaat over de Liefde. Dat is duidelijk. De liefde van een jong meisje.

Liefdes heb ik genoeg gehad. Op een dag wist ik het zeker:  ik had de liefde van mijn leven ontmoet. Ik pakte het dan ook maar meteen serieus aan. Ik leefde op zo’n  moment in een wereld waarin alles mooier en iedereen aardiger leek. Deze  luchtbel spatte vaak na 3 weken al weer uiteen. Soms duurde het wat langer, soms was ik, of
hij, na een week al genezen. De ene keer vond ik zijn haren te lang, zijn neus
te scheef staan of keek hij te vaak naar andere meisjes. Ik moet toegeven het
waren vaak de kleine irritaties of uiterlijkheden die mij deden besluiten dat het zo toch echt niet langer kon.

Later gingen mijn romances dieper. Ik raakte meer gehecht aan mijn vriendjes  en nam de niet zo fraaie oneffenheden op het gebied van uiterlijk of sociale intelligentie voor
lief. Het voelde beter, intenser en het leed was dan ook veel  erger als degene in kwestie dan toch uiteindelijk afscheid wilde nemen. Of ik natuurlijk. Wat een liefdesverdriet heb ik gehad! Uiteindelijk krabbelde ik dan toch weer langzaam op en kon na verloop van tijd ook  merken dat ik een
ervaring rijker was. Maar eerlijk is eerlijk. Vaak was ik ook een illusie armer.

Ik ben inmiddels jaren verder.Getrouwd met één van mijn échte liefdes. Veel geleerd en door schade en schande wijzer geworden. Mij houden ze niet meer voor de gek. Tenminste dat dacht ik.

Onlangs las ik dat Birdy het nummer Skinny Love heeft
gecoverd. De originele versie komt van Bon Ivers die het in 2007 uitbracht.

Het meisje met haar heldere stemmetje heeft dit nummer dus  niet zelf geschreven op haar zolderkamertje.Ze is niet gehavend door de liefde, heeft het verdriet niet zelf gevoeld. Wel goed gebracht, mooi gezongen en goed gespeeld, dát moet ik toegeven. Maar niets is wat het lijkt. Ik ben weer een illusie armer.

http://www.mireilleschrijft.nl

Een nieuwe weg

Begin 2010 word ik ziek. Een periode van angst en onzekerheid volgt. Na een geslaagde operatie, een nabehandeling met chemotherapie en bestralingen wil ik verder gaan met mijn leven. Dat lijkt goed te gaan, maar ik heb toch het gevoel dat ik ergens blijf steken.
Een aaneenschakeling van toevalligheden volgt. Of is het geen toeval? Ik ben na deze periode gaan inzien dat er misschien wel helemaal geen toeval bestaat. Dat alles wat me overkomt, me iets wil zeggen en dat ik ervan leer! Het jaar 2011 staat voor mij voor lichamelijk, maar ook zeker geestelijk herstel.

2012: ik voel me als herboren als ik besluit weer te gaan schrijven! De passie voor het schrijven was er altijd, maar op de achtergrond aanwezig. Vanaf het moment dat ik ben gaan inzien dat schrijven voor mij synoniem staat voor liefde, klopt mijn hart sneller. Ik voel me energieker dan ooit!

Via deze blog wil ik jullie hiervan laten meegenieten. Lees en have fun!

www.mireilleschrijft.nl
http://www.studiofrisseblik.nl

2014-02-19 15.27.38-1

http://www.mireilleschrijft.nl