Gouden tip

‘Tien tips om de feestdagen door te komen na overlijden partner’… lees ik als de feestdagen al voorbij zijn. De eerste kerst zonder Hans. Fijne familie om ons heen. Iedereen is er, of toch niet iedereen…. Herinneringen worden opgehaald, traantjes weggepinkt. 

Ook de jaarwisseling geeft weinig problemen. Om twaalf uur een moeilijk moment. We wensen elkaar een goed nieuwjaar. Beter zal het worden, moet het worden voor ons allemaal. De dagen daarna zijn gehuld in duisternis en valt het me zwaar om het bed uit te komen. De nieuwjaarsborrels zijn aan mij niet besteed. Het blijft bij thuiszitten, peinzen en piekeren.
Terwijl iedereen weer vrolijk zijn weg lijkt te vervolgen in dit nieuwe jaar is er voor ons een compleet nieuw tijdperk aangebroken. Januari 2017 blijkt helaas een tijd waarin ons dagelijks dealen met het gemis en hopeloos verdrietig zijn over -hoe nu verder zonder- voor velen niet meer aan de orde van de dag.

Op de vraag of ik de feestdagen goed ben doorgekomen, knik ik alleen nog maar. Voor deze verwarde, treurige, chaotische, ‘wanneer gaat dit in hemelsnaam over’ afterparty kan ik nog wel een gouden tip gebruiken.

Advertenties

Omgekeerde wereld

‘Welkom in het land van rouw. Het land waarin je nooit terecht wil komen.’ Dit zijn de woorden van Lowie, onze fantastische uitvaartbegeleider. Het klonk wat overdreven, maar na een aantal weken weet ik dat hij gelijk heeft. Dit blijkt een land waarin je goedbedoelde adviezen in de wind moet slaan, omdat ze gewoonweg bij jou niet werken. Daar waar je niemand meer herkent, laat staan jezelf. Het land waar mooie momenten ineens een dramatische wending krijgen en gewone dagelijkse situaties veranderen in een enorme opgave. Het zicht is er beperkt. En bovendien is er geen mens die je kan vertellen wat je op je weg nog tegenkomt en sterker nog: wáár en wanneer je dit land kunt verlaten. 

Ik weet één ding zeker. In dit land wil ik niet al te lang verblijven. Het is de plek waar ik mijn geliefde voorgoed verloren hebt en daarmee ook mijn verstand. Maar niet alleen het mijne. Zo blijkt. Velen zijn hier de weg kwijt en het lijkt alsof normen en waarden hier opnieuw moeten worden uitgevonden. Onhandige sociale taferelen wisselen zich af met pijnlijke momenten. Van ‘waarom we de rekening niet op beide namen hebben gezet’ tot aan het niet uitgenodigd worden omdat je blijkbaar los – eerder gekoppeld als twee-eenheid- niet telt. Alsof de verscheuring van het loslaten van zijn leven al niet erg genoeg is.

Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Elke dag zet ik een stap voorwaarts, maar helaas soms ook twee achteruit. De routine van de ochtendwandeling met de hond geeft enige zekerheid aan de nieuwe dag. In de verte loopt een andere hondenbezitter. Ik ken hem, zijn hondje ook. Even ben ik vergeten waar ik me begeef en wie ik eigenlijk ben: in het land van de rouwende vrouw. Snel steekt hij voor me de straat over. Zich druk concentrerend op zijn hondje. Zijn hoofd afgewend zodat het me bijna onmogelijk zou worden gemaakt hem aan te spreken. Dan is hij voorbij. 

Haal me snel weg hier. Ik voel me een vreemdeling. Niet begrepen en verward. Gelukkig tonen een aantal ervaringsdeskundigen zich bereid een gesprek hierover aan te gaan. Met als thema ‘hoe reageert de buitenwereld’ en als doel mij opluchting te geven. Het ei is gelegd. Eén van de sprekers zegt: ‘Het is ook moeilijk, voor anderen.’ Mijn mond valt open. Het gesprek dat volgt heeft als conclusie dat er meer begrip moet komen voor de wereld buiten het land van rouw. Dat het zeker niet meevalt om te gaan met de rouwende. Begrip alom. 

Einde discussie. Met mijn hoofd nog vol watten kan ik niets anders doen dan capituleren. Wat moet het verschrikkelijk zijn om iemand tegen te komen die niet in haar normale doen is omdat haar man tenslotte net is overleden. Je weet immers nooit hoe zij zal reageren. Dat ik daar nooit aan gedacht heb. 

 

 

Mindfulness

Ondanks mijn kritische blik ten aanzien van een aantal fondsenwervers inzake kanker, moest ik er dit jaar aan geloven. Als manlief – in zijn positie – maar liefst 2 keer de Alpe d’HuZes kan beklimmen, dan vind ik dat ik niet achter kan blijven. Dat was mijn motivatie mee te lopen aan de Durea Pink Ribbonwandeltocht op zaterdag 27 juni in Drunen. We schreven in voor de 15 kilometer. Het was een prachtige dag en het Raadhuisplein in Drunen kleurde roze, een fenomeen waar ik toch wel een saamhorigheidsgevoel bij kreeg. Na 6 kilometer waren we bij de eerste koffiestop, waar we overmoedig besloten voor de 25 kilometer te gaan.

Het animo voor de lange afstand was duidelijk minder, gezien we bijna als enigen op de route te vinden waren. Maar wat was het genieten. De tocht voerde ons door de duinen, waar we het niet konden nalaten om even in het warme zand te gaan liggen, via hobbelige paadjes en langs gezellige horecagelegenheden, waar we zeker ook aangelegd, gegeten en gedronken hebben. Helaas liepen we, wat de muziekoptredens betreft, letterlijk achter de feiten aan. Op kilometers afstand hoorden we de gemoedelijke klanken, maar eenmaal aangekomen bij de bandjes, waren ze of al weg, of net aan het opruimen. Klaarblijkelijk waren we (lees: ik) niet zo snel als de gemiddelde Dureawandelaar. Maar dat mocht onze pret niet drukken.

De laatste loodjes waren zeer zwaar. Ik, ongeoefende wandelaar, kreeg last van mijn heupen. De laatste 3 kilometer richting de finish zat ik er bijna doorheen, maar dankzij het vrolijke geklets van mijn goedspraakse vriendin, heb ik ook het laatste stuk van mijn expeditie voltooid. Met de Alpe d’HuZes nog vers op mijn netvlies, was ik enigszins teleurgesteld dat hier bij de finish geen publiek (meer) was die ons de laatste meters over de eindstreep heen applaudisseerden. De teller gaf inmiddels ruim 28 kilometer aan. Maar wat was ik trots op mezelf. De roze gerbera,

het roze lintje, de naar mijn hoofd stijgende roséetjes ter afsluiting, ze vielen allemaal in het niet bij de extase die vrij kwam na de inspanning van uren stappen. Nooit gedacht dat inspanning zo’n ontspanning kan veroorzaken! Daar kan geen mindfulness of boeddhistische meditatie tegenop.

Berg en dal

Twee jaar geleden stonden kerst en oud en nieuw voor ons in het teken van onzekerheid en hoop. De tijd die volgde was zwaar, maar letterlijk en figuurlijk heelt tijd alle wonden, dat bleek maar weer. De angst vervaagde en maakte plaats voor hoop en vertrouwen in de toekomst. Er konden weer plannen gemaakt worden: het leven lachte ons toe!
Zoals je vaak hoort werden wij ook ontdaan van oude balast en een nieuwe frisse wind kwam over ons heen. Op het gebied van vriendschap, werk, maar vooral op de kijk op het leven.
Onlangs stond de tijd weer even stil. Onzekere tijden volgden.

Op Kreta trotseerden we met ons viertjes de Samariakloof. Hoe symbolisch was dit als begin van de weg die we nog moesten gaan. Elke steen in de 16 kilometer lange rivierbedding was er een van incasseren, een plaatsje geven en doorgaan. Er was geen weg naar rechts of links, alleen maar rechtdoor. Er was geen keuze en geen andere opties.

Weer stonden we met kerst aan de vooravond van een flinke tocht. Met oudejaarsdag in het verschiet zijn we al een eindje op weg. Het zal er een worden van bergen en dalen. Maar met de schouders eronder, inmiddels een rugzak vol ervaring en blik vooruit, zijn we er samen van overtuigd: ‘ain’t no mountain high enough’!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/bde/32328651/files/2014/12/img_0020.jpg

Onschuldig

In één klap
verdwenen van de horizon
las je een boek?
keek je een film?
lachte je met je familie
verheugde je je op de vakantie
die komen ging
je had gelukkig geen idee
dat je bestemming zou wijzigen

In één klap
gezinnen verdwenen
uit elkaar gerukt
onschuldig en onwetend
wat hen te wachten stond
verdriet en afschuw
bij ieder die hen liefhad

In één klap
is de wereld veranderd
zal niets meer
hetzelfde zijn

20140724-154240-56560396.jpg

Niet sexy

Linda de Mol vindt het niet sexy. Youp van ‘t Hek wil liever geen details weten en journalist en programmamaker Ingeborg Breugel stelt het maar al te graag aan de kaak: de overgang.
Met een taboedoorbrekende documentaire poogt ze met name onze mannen duidelijkheid te verschaffen met welke vreselijke klachten wij vrouwen allemaal te maken krijgen gedurende deze fase.

Regenjack
Volgens Van ‘t Hek is het praten over het vrouwelijk verval ronduit smakeloos. Met uitspraken als ‘niet zo moeilijk doen’ en ‘koop gewoon hetzelfde regenjack en ga samen fietsen’, doet hij de meno-zaak af. En ook al krijgt elke vrouw op de redactie van Linda er vroeg of laat mee te maken, de hoofdredactrice schrapt elk item dat riekt naar een door tekort aan oestrogeen veroorzaakte opvliegers, nachtelijk zweten, huiduitslag en gewichtstoename. Nee, het is dan ook allerminst sexy te moeten toegeven dat je in een levensfase bent beland waarin de verschrompeling van je eierstokken centraal staat. Linda-lezers prefereren de pre-overgang (lees: midlifecrises) dan ook boven het verval. Logisch. Liever weten we how to handle als onze hormonen voor de laatste keer compleet op tilt slaan en we, als loopse teefjes, op de tafels van de plaatselijke kroeg kunnen dansen, voor het te laat is.

De opwinding van mijn kant is vanwege het feit dat ik ervaringsdeskundige ben. Wel van het type vervroegd & kunstmatig. Door het slikken van hormoonblokkers is het verval reeds in een vervroegd stadium begonnen. Voeg naast het bovengenoemde rijtje, spierkrampen, concentratieperikelen, nachtzweten en slaapproblemen toe en de bijsluiter is compleet. Sexy is het misschien niet, maar het is zoals het is. Het leven is nou eenmaal geen geplaveid pad, daar ben ik al achter gekomen. En zoals de programmamaker Breugel zegt: “de overgang gaat over….. ooit.”

1,6 miljoen
Vroeger gingen veel vrouwen al dood voordat ze überhaupt de gevreesde overgang bereikt hadden. Maar tegenwoordig zijn we gezegend en pas op de helft; nog volop in het leven. De feiten liegen er dan ook niet om: op dit moment zitten ruim 1,6 miljoen vrouwen in hetzelfde overgangs-schuitje. Niet gek dus dat onze partners, kinderen en dus ook werkgevers te maken krijgen met het fenomeen. Een handleiding – hoe hier mee om te gaan -, is dan toch zo gek nog niet.

Maar desondanks blijft de hormonale disbalans-periode een taboe dat moeilijk te doorbreken is. En zo geschiedt het: Van ‘t Hek prijst zich gelukkig en heeft warempel geen last van een seksloze echtgenote. Linda laat liever met volle overtuiging een leeftijd corrigerende cosmetische ingreep uitvoeren. Alles beter dan publiceren over natte nekharen en klotsende oksels.

 

meno

http://www.mireilleschrijft.nl

Pluk me

De laatste zondag van september is sinds 24 jaar gebombardeerd tot ‘ familiedag’. Van de ‘kouwe kant’, dat wel. Maar dat maakt het niet minder leuk. Iedere keer weer staat deze dag in het teken van gezellig met zijn allen bij elkaar zijn en bijpraten, een actief programma en als afsluiting een heerlijke barbecue.

Dit keer is er voor elk wat wils. We kunnen kiezen uit een Fikse Fietstocht, een Middagje Maïsdoolhof of Plezier in de Pluktuin. De kids kiezen en masse voor het dolen door het maïsveld, manlief gaat fietsen en ik laat me verleiden door het verhaal van de Brabantse pluktuin.

Bij aankomst blijkt ‘de tuin’ onderdeel van een biologische boerderij. De boerin vertelt. Op een dag komt zij op het idee groente en fruit te gaan telen. En wat is er nu leuker, om anderen hiervan mee te laten genieten. De boerin heeft een boeiend verhaal, dat is zeker, totdat het me opvalt dat zij ook in het bezit is van een mini-pluktuin. Dat is het moment dat het bij mij mis gaat. Hoe harder ik probeer er niet op te letten, me juist te concentreren op het verhaal van de boterboontjes en de soepcourgettes, des te meer word ik aangetrokken door de niet te omzeilen haardos op haar kin. Een gemêleerd en harig gezelschap in de kleuren zwart-bruin-grijs, die het onderste deel van haar gelaat ontsieren. Aardbeien, frambozen, appels of bramen, niets kan mij meer interesseren. Ik heb maar één focus: de mini-pluktuin.

Als de boerin spreekt bewegen de haartjes gewillig mee. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat niemand in haar omgeving haar erop attent maakt dat ze een compleet oerwoud herbergt op haar kin? Dat ze heel veel weg heeft van een wandelende omgekeerde duintop voorzien van helmgras? Geobsedeerd door de overtollige en plaatselijke beharing zijn deze woordspelingen het enige waar ik nog aan kan denken.

Als de herfstzon de plukjes goud kleuren is het zover. Ik houd het niet langer. Gelukkig blijkt het hoogtepunt van de rondleiding te zijn aangebroken. Bijtend op mijn tong probeer ik toch nog wat laatste info mee te pikken. Een rilling loopt langs me rug. Hoor ik dat goed? De bakjes worden tevoorschijn gehaald en ik kijk verschrikt naar mijn familieleden. Geen twijfel mogelijk: het is echt zo. Er mag geplukt worden.

 

Pluktuin

http://www.mireilleschrijft.nl