Hoofd op hol

Geef me een paar tjilpende vogels en wat blauwe druifjes en ik ben niet meer te houden. Al bij een waterig zonnetje droom ik van bomvolle terrassen, lachende mensen, wijn, gin tonic en leuke uitjes. Iets in de lucht zorgt ervoor dat mijn hoofd op hol slaat. Volledig op tilt zeg maar. Dat is niet iets van de laatste tijd; dat was vroeger, maar ook tijdens de meest heftige periode in mijn leven en dat is god-zij-dank nog steeds zo.

Soms weet ik me er geen raad mee. Meestal wordt de hyperflow waar ik in zit onderdrukt door de waan van de dag. Maar als ik het toelaat, komt de stuiterbal in mij los. En niet in die hoedanigheid dat het me wat brengt, zoals een opgeruimd huis of het wegwerken van die berg strijk. Het resulteert helaas in het wegdromen van de werkelijkheid en het fantaseren over dingen die ik ooit zou willen doen. Om echt de koe bij de horens te pakken en het gevoel om te zetten in daden, dát lukt me meestal niet.

Hoog tijd om op zoek te gaan naar de oorzaak. Volgens een goede vriendin die toevallig acupuncturist is, zit ‘m het in de hoeveelheid endorfine. Na een zoektocht op internet lees ik dat dit bevallig hormoon vooral wordt aangemaakt onder invloed van zonlicht, het beoefenen van sport, het eten van chocola en kan het door diepe meditatie worden opgewekt. Ik kan je verzekeren dat uit dit rijtje de factor zonlicht mij het meest logisch lijkt al past chocola me helaas ook redelijk goed. Uit ervaring weet ik dat daarnaast fijne en blije mensen om me heen, een knipoog of glimlach van een vreemde in de supermarkt er bij mij voor kunnen zorgen dat ik de rest van de dag kan zwelgen in een gelukzalig gevoel.

Ondanks de wanorde die dit gelukshormoon met grote regelmaat bij mij teweegbrengt, hoor je me niet klagen. Deze natuurlijke pijnstiller heeft mij door een gitzwarte periode heen geloodst. Dankzij dit opiaat zag ik altijd nog lichtpuntjes om aan vast te houden. Al ben ik van mening dat je ook je eigen geluk kunt bepalen. Simpelweg als je bedenkt dat geluk vooral voortkomt uit dankbaarheid voelen over wat je wél hebt in het leven.

Het afgelopen jaar was er een van ups en downs. De ups werden vooral veroorzaakt door een nieuwe liefde die op mijn pad kwam en de downs – uit onverwachte hoek – kreeg ik gewoon erbij. Met mijn altijd aanwezige hormonale geluksbrenger haal ik weer opgelucht adem. Nu spreekwoordelijk en letterlijk de ergste kou weer uit de lucht is, mag van mij de lente komen! 😄

Advertenties

Het meeste is goed

Mensen vragen nog altijd hoe het met me gaat. Bijna een jaar nadat jij bent overleden op 16 augustus. Een jaar gaat dus zomaar voorbij, óók zonder jou. Weer staan we op het punt te vertrekken richting Zeeland. Dit keer met z’n drietjes: Carlijn, Joep en ik. Het zal niet meevallen: het huis van herinneringen aan onze laatste vakantie. We moeten er doorheen en dat gaat ons lukken, hoe dan ook.

Je zit in mijn systeem. Zo tel ik nog vaak voor vier. Wij…. gezin. Dat is vier. Dat maakt het dat je er altijd bij bent. En wat ben ik blij dat ik het zo kan voelen. Jouw heengaan voelt niet alsof ik ben geamputeerd of jij bent weggerukt. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden is een betere term. Ik voel je nog steeds en zie je terug in onze kinderen, hoe mooi is dat?

Dat neemt niet weg dat het me soms zwaar valt. Vader en moeder tegelijk moeten zijn met twee pubers in huis. Helaas heb ik ervaren dat ik niet de enige ben die er alleen voor staat met opgroeiende kinderen. In die bijna elf maanden na jouw overlijden heb ik bij meerdere uitvaarten gezeten. Om precies te zijn vier. Steeds van geliefde, sterke mannen die ook niet gemist kunnen worden. Ook zij moesten het leven loslaten. Hun vrouwen, kinderen en soms kleinkinderen achterlatend.

Ik heb de afgelopen maanden de balans proberen op te maken. Wat is er gebeurd en hoe moet ik verder? For heaven’s sake. Wat een doolhof! Ik neem nieuwe afslagen en andere wegen, ik kan ineens deuren openen die eerst voor mij gesloten leken. Hierdoor voel ik me soms schuldig. Schuldig, omdat ik het allemaal mag aanraken en ervaren. En jij niet. Waarom? Je hebt het tijdens jouw ziekte slechts een enkele keer afgevraagd: waar heb ik dit aan verdiend?

No answer. Ik probeer deze wanhopige vraag dan ook van me af te schudden. Door te gaan met leven zoals jij het ook zou hebben gedaan. Leef je leven en geniet van alles wat op je pad komt. Dat is veel Hanske. Soms zo veel, dat het me duizelt. Nieuwe indrukken, nieuwe ontmoetingen en gevoelens. Het valt niet altijd mee om alles in het gunstigste perspectief te zien, de juiste signalen op te pakken en de meest geschikte stap te nemen. Af en toe duik ik ergens vol enthousiasme in en soms maak ik slechts wankele stapjes in een voor mij onbekende richting. Stoer en vol zelfvertrouwen, maar net zo vaak kwetsbaar en onwetend. Varend op mijn intuïtie in de hoop niet té vaak op mijn bek te gaan. Wat mis ik dan je schouder, je mensenkennis, het snelle schakelen en support. Je onvoorwaardelijk steun, vertrouwen en waanzinnig trots zijn op mij. Ga ervoor Miepke, je doet het goed.

Laten we eerlijk zijn, de gezegdes ‘met vallen en opstaan’, ‘door schade en schande’, zullen er niet voor niets zijn. Al had jij zo je eigen uitspraken, taalverbastering in liedjes en oneliners. Bri-Bra-Breskov, Het is koud in de kerk, Zwemmen, zwemmen met wie en Motherfucking Shit (maar dan in het Nederlands). 

Maar ondanks je aversie (huhwat betekent dat?) voor tegeltjeswijsheid was jouw glas altijd halfvol. Dat sierde je. Hans, ik leef ernaar. Verdrietig genoeg zonder jou. Het gaat me lukken, ooit. Dus voor nu antwoord ik: het meeste is goed.

 

 

 

When we met Harry

Soms kom je mensen tegen die je op het juiste moment weten te raken. Wijnbar Mendoza, Rotterdam. Hij gaat een wijntje halen en bij terugkomst is zijn plaatsje bezet. Het toeval wil dat wij er zijn gaan zitten. Zuslief en ik. Hij twijfelt, gaat weg maar komt net zo snel weer terug. Dit is toch echt de beste plek om het podium te bekijken waar op dat moment een reggaebandje speelt. Hij stelt zich voor als Harry. Geboren en getogen in Breda. Zijn werk als topambtenaar bij de gemeente Rotterdam brengt hem in 1971 naar hier.

Harry is 81 jaar maar dat is hem niet aan te zien. Jeugdig, keurig verzorgd en welbespraakt. Hij vertelt honderduit. Heel enthousiast is hij over zijn arbeidsverleden, zijn werk als directeur Personeel & Organisatie gemeente Rotterdam en directie van Albert Heijn. Ergens daartussen blijkt hij ook werkzaam te zijn geweest bij ’s lands grootste uitgever VNU. We hangen aan zijn lippen, mijn zus en ik. Beiden in de ban van het feit dat deze totale onbekende ons zo raakt met zijn verhalen.

Ongezegd weet Harry te vertellen dat wij zussen zijn. Nog niet eerder heeft iemand bedacht dat wij – ‘duo-penotti’ – van de zelfde vader en moeder afkomstig zijn. Harry weet het en ziet het meteen. ‘Maar wel met een ander DNA’, lacht hij. Harry heeft gelijk. Buiten onze uiterlijke verschillen, lijken wij ook innerlijk in geen enkel opzicht op elkaar.

Zijn verhaal gaat verder. Hij vertelt over de liefde voor zijn vrouw die 20 jaar geleden stierf en zijn huidige vriendin, een volle nicht van haar uit Eindhoven. Met haar deelt hij inmiddels alweer 15 jaar zijn leven. Nou ja delen… Hij ziet haar naar zijn mening te weinig maken we uit zijn verhaal op. Het is eens per twee weken in het weekend. Harry wil meer, zij niet. Dat is het moment dat mijn zus aarzelend het voorzetje geeft dat ook ik mijn man heb verloren. Het maakt me kwetsbaar maar toch laat ik wat los. Harry schrikt. ‘Jeetje zo jong nog…. Red je het? Financieel? Mentaal?’ Ik voel me kwetsbaar maar al snel op mijn gemak. Ik vertel dat ik het red, maar Harry ziet dat het niet meevalt.
Harry kijkt mij aan. Zijn woorden kiest hij zorgvuldig: ‘Soms lopen zaken anders dan je zou willen, of hoe je bedenkt dat het zou moeten lopen. Onthoud dat je niet alles in de hand hebt.’ 

BAM. Recht in mijn ziel. Mijn zus voelt het ook en pakt mijn hand. De muziek gaat harder en Harry vindt het tijd om te gaan. Hij verdwijnt net zo snel als dat hij is gekomen, een waardevol puzzelstukje achterlatend op het moment dat ik het o zo nodig had.

http://mireilleschrijft.nl/
 

Zon, zee, ….

Hoe mooi kan het leven zijn. Aan de rand van een zwembad op een zonnebedje. Zon hoog aan de hemel. Met een zorgvuldig uitgezochte Spotifylijst probeer ik herinneringen van 2,5 jaar geleden op te halen. Griekenland 2014, Samarja Kloof, zon, zee, lekker eten, elkaar. Een aantal feiten zijn het zelfde. Helaas niet alles.
Ik gebruik de tijd om alles op een rijtje te zetten. Nu alle vanzelfsprekendheden om me heen zijn weggevallen, ligt de toekomst voor me open. Dat lijkt heel mooi, maar voelt beangstigend en vooral onzeker. Mijn leven staat volledig op zijn kop. 180 graden, maar dan in het kwadraat, al weet ik niet of dat kan. Maar alles, maar dan ook alles is anders dan dat het ooit was. Gelukkig ben ik niet het type dat niet tegen verandering kan, anders had ik de afgelopen 6 jaar waarschijnlijk ook niet op deze manier overleefd. Ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik het ‘go with the flow- principe’ van het puffen tijdens de zwangerschapsyoga nog steeds heb kunnen uitoefenen. De cursus ‘Meeveren en Meedeinen’ die ik ooit heb gevolgd tijdens mijn loopbaan bij Start People doet trouwens ook wonderen. Alle handvatten komen me nog steeds van pas.

Het volume gaat voluit.

I’m only one call away, I’ll be there to save the day. Typisch Hans. Altijd bereikbaar, nooit was iets teveel. Wat mis ik dat. Niemand die mij redt vandaag. Ik zal het alleen moeten doen, ondanks de vele mensen om me heen.

Sitting in the morning sunshine, waiting for my life to turn right. Als een losgeslagen puber die geen benul heeft van de wereld om zich heen. Hoe lang zal het nog duren voor ik mijn leven weer op de rit krijg?

Standing in a crowded room and I can’t see your face – Put your arms around me, tell me everything’s okay – In my mind, I’m running round a cold and empty space – Just put your arms around me, tell me everything’s okay

Totale ontreddering als ik me realiseer dat er niemand is die me zegt dat het allemaal wel goed komt. Hellup! Ik switch van het ene nummer naar het andere. Tevergeefs, want elke tekst lijkt me op het lijf geschreven. Mijn zonnebril dient nu ook als hiding place. Al lukt het niet altijd om de opwellende tranen binnen mijn montuur te houden. Pannenkoekjes met nutella, Pina Colada en Seks on the Beach geven gelukkig enige voldoening. Behalve dan dat ze de verloren kilo’s van voor de vakantie absoluut weer teniet doen.

’s Avonds treedt het animatieteam op. Tribute to Michael Jackson. Mijn zwager en ik gaan als enigen er op af. You are not alone klinkt het niet onaardig door de speakers. Mijn zwager is zich totaal niet bewust van de woorden die me raken tot in het diepst van mijn ziel. De volgende morgen doet hij het nog dunnetjes over. Tijdens het ontbijt. Stiekem voel ik dat het wel goed komt met mij. Ooit. Bedankt Ed! You just made my day…


 

Mindfulness

Ondanks mijn kritische blik ten aanzien van een aantal fondsenwervers inzake kanker, moest ik er dit jaar aan geloven. Als manlief – in zijn positie – maar liefst 2 keer de Alpe d’HuZes kan beklimmen, dan vind ik dat ik niet achter kan blijven. Dat was mijn motivatie mee te lopen aan de Durea Pink Ribbonwandeltocht op zaterdag 27 juni in Drunen. We schreven in voor de 15 kilometer. Het was een prachtige dag en het Raadhuisplein in Drunen kleurde roze, een fenomeen waar ik toch wel een saamhorigheidsgevoel bij kreeg. Na 6 kilometer waren we bij de eerste koffiestop, waar we overmoedig besloten voor de 25 kilometer te gaan.

Het animo voor de lange afstand was duidelijk minder, gezien we bijna als enigen op de route te vinden waren. Maar wat was het genieten. De tocht voerde ons door de duinen, waar we het niet konden nalaten om even in het warme zand te gaan liggen, via hobbelige paadjes en langs gezellige horecagelegenheden, waar we zeker ook aangelegd, gegeten en gedronken hebben. Helaas liepen we, wat de muziekoptredens betreft, letterlijk achter de feiten aan. Op kilometers afstand hoorden we de gemoedelijke klanken, maar eenmaal aangekomen bij de bandjes, waren ze of al weg, of net aan het opruimen. Klaarblijkelijk waren we (lees: ik) niet zo snel als de gemiddelde Dureawandelaar. Maar dat mocht onze pret niet drukken.

De laatste loodjes waren zeer zwaar. Ik, ongeoefende wandelaar, kreeg last van mijn heupen. De laatste 3 kilometer richting de finish zat ik er bijna doorheen, maar dankzij het vrolijke geklets van mijn goedspraakse vriendin, heb ik ook het laatste stuk van mijn expeditie voltooid. Met de Alpe d’HuZes nog vers op mijn netvlies, was ik enigszins teleurgesteld dat hier bij de finish geen publiek (meer) was die ons de laatste meters over de eindstreep heen applaudisseerden. De teller gaf inmiddels ruim 28 kilometer aan. Maar wat was ik trots op mezelf. De roze gerbera,

het roze lintje, de naar mijn hoofd stijgende roséetjes ter afsluiting, ze vielen allemaal in het niet bij de extase die vrij kwam na de inspanning van uren stappen. Nooit gedacht dat inspanning zo’n ontspanning kan veroorzaken! Daar kan geen mindfulness of boeddhistische meditatie tegenop.