Evergreen

Dat songteksten vaak de juiste snaar weten te raken, mag duidelijk zijn. Mijn vader – zanger en gitarist op bruiloften en partijen – inspireerde mij hierin en thuis was er altijd muziek. Voor mij als 15-jarige waren het niet de meest hippe nummers die op de cassetterecorder afgespeeld werden. Neil Diamond, George Baker’s ‘Una Paloma Blanca’ en ‘Little Green Bag’, ‘Cha-La-La I Need You’ van de heilig verklaarde Albert West, want ja, hij was óók een Bosschenaar. Zelfs ‘La Ballade de Gens Heureux’ werd door mijn vader, die Frans als zijn tweede taal beschouwde, niet geschuwd. Af en toe waagden ze met het ‘Flying Starstrio’ een Top 40-nummer. Ik mocht in dat geval de tekst fonetisch uitschrijven.

Mijn vader werd door de directrice van mijn middelbare school gevraagd of de band het jaarlijks carnavalsfeest wilde opluisteren. Voor hem het hoogtepunt in zijn carrière, voor mij het dieptepunt van mijn jeugd. Carnaval was tenslotte my best part of the year. Mijn vriendinnen en ik vroegen ons in paniek af hoe wij hossend en zoenend door de aula moesten zwieren terwijl mijn vader met zijn Flying Stars een poging deed de zaal plat te spelen. We zouden het er niet bij laten zitten en claimden de rol van backing vocals.

Het werd een avond om nooit te vergeten: zittend op de aan de kant geschoven tafels. Niks geen gave act voor ons als achtergrondkoor zoals in de clip van ‘Common People’ van Paul Young. Helaas wél de aandacht van het stelletje ouwe rockers. Want hoe voor schut is het als je bijna ‘bejaarde’ vader van 45 ‘Ik heb hele grote bloemkolen’ en ‘Bij ons staat op de keukendeur’ staat te blèren en tevens herhaaldelijk zijn dochter ‘Miepke’ roept met een bijpassend vaderlijke knipoog. Swipe!

Muziek bleef me bezighouden. Veronica kwam naar ons toe die zomer, etherpiraterij en 27 MC bakkies. Toen ik in QSL-kaarten ging dealen werd het mijn vriendinnen teveel. Ik zocht daarom een schoolkameraadje die deze hobby deelde en dook met hem in de geheime studio van het toen nog illegale Maasstad Radio. Als DJ had hij niet alleen een prachtige stem maar óók de sleutel van de met eierdozen beklede ruimte in de Noordstraat. Ik vond het ontzettend spannend en zag het  – naïef als ik was – als opstapje óóit geroemd te worden als vrouwelijke diskjockey. 

Nicknamed Peter van de Ven nam mij keer op keer mee naar het walhalla van de muziek in de donkere stegen van Waalwijk. Soms bleek de studio verplaatst door een inval van de Radio Controle Dienst. Ondanks dat de spanning steeg bleef ik dromen óóit de nummers aan elkaar te mogen praten. Helaas bleef het bij af en toe een kreetje slaken na ‘Hé….. wie hebben we daar in de studio?’ of het inspreken van een jingletje ‘Maasstad… Aha.’

Mijn hart maakt nog steeds sprongetjes bij het horen van de ‘Herinnert u zich deze nog?-nummers’ van toen. Zo associeer ik ‘Voyage Voyage’ en ‘Papa Chico’ met mijn eerste vakanties in Spanje, ‘Alles geprobeerd’ van Het Goede Doel met zwoele zomeravonden in De Hooizolder in en Mezzoforte – Garden Party met de ‘Soos’ Le Moulin in Drunen. Zelfs jeugdvriendjes worden gekoppeld aan muziek. Walter is voor mij onlosmakelijk verbonden met ‘Reet Petite’, Hans (1) met ‘Eye of the Tiger’ en Nico onbetwist ‘The Time of my Life.’ 

In de 26 jaar met mijn Hans zijn er heel wat nummers de revue gepasseerd. Terugkijkend naar de laatste periode van ons gezamenlijk leven zou ‘Reality’ van Lost Frequencies met stip op één staan. Tijdens onze laatste vakantie in Frankrijk in 2015 gingen we zingend en hoppend van B&B naar B&B. De tekst werd zonder reden omgedoopt tot de versie Motherfucking Shit. Uiterst vervelende ziekenhuisopnames kregen door het nummer een andere dimensie. Soms diende Hans verzoekjes in tijdens een avondje facetimen. Met dit lied wurmden we ons door de ellendige periode heen. 

Inmiddels popt het nummer regelmatig op. Wáár we ook zijn. Uiteten met vrienden, in de strandtent of wachtkamer van het ziekenhuis. Op mooie momenten of juist in vervelende situaties, tijdens het maken van lastige beslissingen of het weerzien van oude bekenden. Ondanks of misschien wel doordat het Motherfucking Shit is wat hem en ons is overkomen, zal ‘Reality’ voor ons zeker een evergreen worden.
 

 

 

Advertenties