Het meeste is goed

Mensen vragen nog altijd hoe het met me gaat. Bijna een jaar nadat jij bent overleden op 16 augustus. Een jaar gaat dus zomaar voorbij, óók zonder jou. Weer staan we op het punt te vertrekken richting Zeeland. Dit keer met z’n drietjes: Carlijn, Joep en ik. Het zal niet meevallen: het huis van herinneringen aan onze laatste vakantie. We moeten er doorheen en dat gaat ons lukken, hoe dan ook.

Je zit in mijn systeem. Zo tel ik nog vaak voor vier. Wij…. gezin. Dat is vier. Dat maakt het dat je er altijd bij bent. En wat ben ik blij dat ik het zo kan voelen. Jouw heengaan voelt niet alsof ik ben geamputeerd of jij bent weggerukt. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden is een betere term. Ik voel je nog steeds en zie je terug in onze kinderen, hoe mooi is dat?

Dat neemt niet weg dat het me soms zwaar valt. Vader en moeder tegelijk moeten zijn met twee pubers in huis. Helaas heb ik ervaren dat ik niet de enige ben die er alleen voor staat met opgroeiende kinderen. In die bijna elf maanden na jouw overlijden heb ik bij meerdere uitvaarten gezeten. Om precies te zijn vier. Steeds van geliefde, sterke mannen die ook niet gemist kunnen worden. Ook zij moesten het leven loslaten. Hun vrouwen, kinderen en soms kleinkinderen achterlatend.

Ik heb de afgelopen maanden de balans proberen op te maken. Wat is er gebeurd en hoe moet ik verder? For heaven’s sake. Wat een doolhof! Ik neem nieuwe afslagen en andere wegen, ik kan ineens deuren openen die eerst voor mij gesloten leken. Hierdoor voel ik me soms schuldig. Schuldig, omdat ik het allemaal mag aanraken en ervaren. En jij niet. Waarom? Je hebt het tijdens jouw ziekte slechts een enkele keer afgevraagd: waar heb ik dit aan verdiend?

No answer. Ik probeer deze wanhopige vraag dan ook van me af te schudden. Door te gaan met leven zoals jij het ook zou hebben gedaan. Leef je leven en geniet van alles wat op je pad komt. Dat is veel Hanske. Soms zo veel, dat het me duizelt. Nieuwe indrukken, nieuwe ontmoetingen en gevoelens. Het valt niet altijd mee om alles in het gunstigste perspectief te zien, de juiste signalen op te pakken en de meest geschikte stap te nemen. Af en toe duik ik ergens vol enthousiasme in en soms maak ik slechts wankele stapjes in een voor mij onbekende richting. Stoer en vol zelfvertrouwen, maar net zo vaak kwetsbaar en onwetend. Varend op mijn intuïtie in de hoop niet té vaak op mijn bek te gaan. Wat mis ik dan je schouder, je mensenkennis, het snelle schakelen en support. Je onvoorwaardelijk steun, vertrouwen en waanzinnig trots zijn op mij. Ga ervoor Miepke, je doet het goed.

Laten we eerlijk zijn, de gezegdes ‘met vallen en opstaan’, ‘door schade en schande’, zullen er niet voor niets zijn. Al had jij zo je eigen uitspraken, taalverbastering in liedjes en oneliners. Bri-Bra-Breskov, Het is koud in de kerk, Zwemmen, zwemmen met wie en Motherfucking Shit (maar dan in het Nederlands). 

Maar ondanks je aversie (huhwat betekent dat?) voor tegeltjeswijsheid was jouw glas altijd halfvol. Dat sierde je. Hans, ik leef ernaar. Verdrietig genoeg zonder jou. Het gaat me lukken, ooit. Dus voor nu antwoord ik: het meeste is goed.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s