When we met Harry

Soms kom je mensen tegen die je op het juiste moment weten te raken. Wijnbar Mendoza, Rotterdam. Hij gaat een wijntje halen en bij terugkomst is zijn plaatsje bezet. Het toeval wil dat wij er zijn gaan zitten. Zuslief en ik. Hij twijfelt, gaat weg maar komt net zo snel weer terug. Dit is toch echt de beste plek om het podium te bekijken waar op dat moment een reggaebandje speelt. Hij stelt zich voor als Harry. Geboren en getogen in Breda. Zijn werk als topambtenaar bij de gemeente Rotterdam brengt hem in 1971 naar hier.

Harry is 81 jaar maar dat is hem niet aan te zien. Jeugdig, keurig verzorgd en welbespraakt. Hij vertelt honderduit. Heel enthousiast is hij over zijn arbeidsverleden, zijn werk als directeur Personeel & Organisatie gemeente Rotterdam en directie van Albert Heijn. Ergens daartussen blijkt hij ook werkzaam te zijn geweest bij ’s lands grootste uitgever VNU. We hangen aan zijn lippen, mijn zus en ik. Beiden in de ban van het feit dat deze totale onbekende ons zo raakt met zijn verhalen.

Ongezegd weet Harry te vertellen dat wij zussen zijn. Nog niet eerder heeft iemand bedacht dat wij – ‘duo-penotti’ – van de zelfde vader en moeder afkomstig zijn. Harry weet het en ziet het meteen. ‘Maar wel met een ander DNA’, lacht hij. Harry heeft gelijk. Buiten onze uiterlijke verschillen, lijken wij ook innerlijk in geen enkel opzicht op elkaar.

Zijn verhaal gaat verder. Hij vertelt over de liefde voor zijn vrouw die 20 jaar geleden stierf en zijn huidige vriendin, een volle nicht van haar uit Eindhoven. Met haar deelt hij inmiddels alweer 15 jaar zijn leven. Nou ja delen… Hij ziet haar naar zijn mening te weinig maken we uit zijn verhaal op. Het is eens per twee weken in het weekend. Harry wil meer, zij niet. Dat is het moment dat mijn zus aarzelend het voorzetje geeft dat ook ik mijn man heb verloren. Het maakt me kwetsbaar maar toch laat ik wat los. Harry schrikt. ‘Jeetje zo jong nog…. Red je het? Financieel? Mentaal?’ Ik voel me kwetsbaar maar al snel op mijn gemak. Ik vertel dat ik het red, maar Harry ziet dat het niet meevalt.
Harry kijkt mij aan. Zijn woorden kiest hij zorgvuldig: ‘Soms lopen zaken anders dan je zou willen, of hoe je bedenkt dat het zou moeten lopen. Onthoud dat je niet alles in de hand hebt.’ 

BAM. Recht in mijn ziel. Mijn zus voelt het ook en pakt mijn hand. De muziek gaat harder en Harry vindt het tijd om te gaan. Hij verdwijnt net zo snel als dat hij is gekomen, een waardevol puzzelstukje achterlatend op het moment dat ik het o zo nodig had.

http://mireilleschrijft.nl/
 

Advertenties

One Reply to “When we met Harry”

  1. dat ene woordje of zin, dat ene gebaar of knik, dat ene blik in iemands ogen maakt dat je zielsverwanten zijn,,put eruit wat er in zit en weeg de woorden…Mireille wat schrijf je mooi maar ook met alle gevoel…en je geeft ons een kijkje in jou…sterk mooi mens!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s