Mission Impossible

Zaterdagavond, wijn, kaas, lief & leed. Tijdens een jaarlijkse reünie van vrouwelijke studiegenoten bespreken we na een lange tijd weer eens vrouwendingen. Dit keer geen maandelijkse perikelen aangezien het gros van ons de vijftig nadert of reeds gepasseerd is. Hot item zijn ónze mannen, níeuwe mannen, géén mannen, sleur en liefde. Maar – gezien de samenstelling van het huidige gezelschap- was de Tinderdate en –leed favoriet. Ook ons clubje is door de jaren heen helaas niet bespaard gebleven van ziekte, verlies en scheiding.
Kortom een aantal van ons weet uit niet te benijden ervaring hoe het nieuwe daten en de daar bijbehorende regels in zijn werk gaat. 

De avond verloopt buitengewoon rumoerig dit keer. De wijn vloeit rijkelijk zodat de koeling het niet bij kan houden en we inmiddels ook akkoord gaan met de lauwe variant. Ongeloof en verbijstering, maar ook het feest der herkenning. Het eeuwenoude rollenspel en het ‘hard-to-get-principe’ wordt nog eens benadrukt. De Happy Single Vijftiger houdt blijkbaar nog steeds, zoals onze tienervriendjes vroeger, van aantrekken en afstoten, het heft in handen nemen, maar wil ook zo graag gepamperd worden als hij zijn verdrietjes heeft. Bovendien viert egoïsme bij deze groep mannen hoogtij. Mannenavonden, motor- of fietsweekendjes en bierdrinken totdat hij erbij neervalt.

De ‘slachtoffers’ vielen voor het feit dat hij al jaren op zoek was naar een vrouw als zij, zich zo ontzettend gelukkig prees dat hij dit keer de hoofdprijs had en zij zich absoluut geen zorgen hoefde te maken over zijn financiële situatie. Hij had immers zijn schaapjes op het droge. Na weken van zwoele (lees: vunzige) appjes over en weer en wat voorzichtig daten, vertoonden zich de eerste haarscheurtjes en veranderde de heerlijke roze wolk in inktzwarte lucht. Hij bleek zich ondertussen suf te tinderen voor goed vergelijkingsmateriaal, de hoofdprijs bleek een magere troetelprijs en van zijn baas had hij al maanden geleden afscheid genomen na een financiële affaire (die hij nog aan het afbetalen was) wat als mallotig akkefietje van tafel werd geveegd. Conclusie: na een verzoeningsetentje mocht zij de rekening voldoen na een onhandig gezoek in zijn foute spijkerbroek zonder riem én zonder pinpas.

Het zal waarschijnlijk altijd zo blijven… dus stof genoeg voor een uitverkochte zaal waarin nogmaals de verschillen tussen man en vrouw tijdens een hilarisch en avondvullend programma aan de kaak worden gesteld. Succes verzekerd voor een tweede bestseller van Saskia Noort’s ’50 dingen die ik blijf doen’ én een goed vervolg op haar columns in de Linda met journalist Jan Heemskerk. 

Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat onze schepper twee zo verschillende wezens op aarde samen aan laat rommelen? Twee immense tegenpolen die tijdens hun vruchtbare periode ook nog eens moeten zorgen voor nazaten? Wie voor ogen houdt dat de atmosferen van Venus en Mars zo verschillen en het dus kosmisch gezien gewoonweg niet mogelijk is tot elkaar te komen, komt misschien niet zo bedrogen uit. Wij zijn het in ieder geval wel.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s