Terug van weggeweest

Woensdagochtend. Ik tel de weken, alsof het mijn eerste kindje is. Weken worden langzaam maanden. Ooit zal ik overgaan op jaren. Zes maanden nu. Een zomerse dinsdag in Zeeland. Het zou een prachtige vakantiedag kunnen zijn. Ware het niet de laatste dag van het leven van Hans. De dag ervoor werd gekenmerkt door rust. Hans. rust. in. bed. Berusting. Wat kon je ook anders. Het onvermijdelijke aanvaarden. Alles leek gezegd, maar je wilde nog zoveel. Zeeuwse mosselen, pannenkoeken met goede vrienden, De Hooizolder, rosé en vooral de zéé. Genieten wilde je nog – met ons – op je geliefde plekje. Hoe moeizaam ook. Het onvermogen zorgde ook voor onrust. Dat je er ook echt je laatste rust zou vinden, hadden we ook niet kunnen bedenken.

Onrust. Ook in míjn lijf. Al heel lang dus ook deze woensdag. Eerder die week had ik om die reden een afspraak voor een ontspannende massage gepland. Het was zover. Ik hoopte dat dit het moment van ‘the point of no return’ zou worden. En oef, wat was ik eraan toe. Een uur, helemaal voor mezelf. Ontspannend muziekje op de achtergrond, warme olie, warme handen, mooie stem. Totaal van de kaart en een stevige huilbui verder (‘dit hoort erbij, alles stroomt weer door’) wandel ik richting huis.

Ik stroom over. Heftige gevoelens die ik dacht niet meer te bezitten, volgen elkaar in rap tempo op. Vanaf dat moment ervaar ik weer extreme boosheid, zware frustraties en hoge pieken. Maar ook hoor ik vooral vogels fluiten en voel vlinders fladderen. Als in een rollercoaster beleef ik emoties waar ik altijd zo van genoten heb. Geen ballen meer hoog houden en de afgevlakte lijn die ik angstvallig vasthield om te kunnen blijven functioneren, kan ik inmiddels wat laten vieren. Wennen is het wel. Ik. versus. omgeving. Maar onomkeerbaar. Ik gloei, bruis en barst van de energie. Met rode blossen vertel ik mijn zus en vriendinnen over mijn ervaring. Ze zijn blij voor me. Ik voel weer. 😄

Advertenties

Zon, zee, ….

Hoe mooi kan het leven zijn. Aan de rand van een zwembad op een zonnebedje. Zon hoog aan de hemel. Met een zorgvuldig uitgezochte Spotifylijst probeer ik herinneringen van 2,5 jaar geleden op te halen. Griekenland 2014, Samarja Kloof, zon, zee, lekker eten, elkaar. Een aantal feiten zijn het zelfde. Helaas niet alles.
Ik gebruik de tijd om alles op een rijtje te zetten. Nu alle vanzelfsprekendheden om me heen zijn weggevallen, ligt de toekomst voor me open. Dat lijkt heel mooi, maar voelt beangstigend en vooral onzeker. Mijn leven staat volledig op zijn kop. 180 graden, maar dan in het kwadraat, al weet ik niet of dat kan. Maar alles, maar dan ook alles is anders dan dat het ooit was. Gelukkig ben ik niet het type dat niet tegen verandering kan, anders had ik de afgelopen 6 jaar waarschijnlijk ook niet op deze manier overleefd. Ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik het ‘go with the flow- principe’ van het puffen tijdens de zwangerschapsyoga nog steeds heb kunnen uitoefenen. De cursus ‘Meeveren en Meedeinen’ die ik ooit heb gevolgd tijdens mijn loopbaan bij Start People doet trouwens ook wonderen. Alle handvatten komen me nog steeds van pas.

Het volume gaat voluit.

I’m only one call away, I’ll be there to save the day. Typisch Hans. Altijd bereikbaar, nooit was iets teveel. Wat mis ik dat. Niemand die mij redt vandaag. Ik zal het alleen moeten doen, ondanks de vele mensen om me heen.

Sitting in the morning sunshine, waiting for my life to turn right. Als een losgeslagen puber die geen benul heeft van de wereld om zich heen. Hoe lang zal het nog duren voor ik mijn leven weer op de rit krijg?

Standing in a crowded room and I can’t see your face – Put your arms around me, tell me everything’s okay – In my mind, I’m running round a cold and empty space – Just put your arms around me, tell me everything’s okay

Totale ontreddering als ik me realiseer dat er niemand is die me zegt dat het allemaal wel goed komt. Hellup! Ik switch van het ene nummer naar het andere. Tevergeefs, want elke tekst lijkt me op het lijf geschreven. Mijn zonnebril dient nu ook als hiding place. Al lukt het niet altijd om de opwellende tranen binnen mijn montuur te houden. Pannenkoekjes met nutella, Pina Colada en Seks on the Beach geven gelukkig enige voldoening. Behalve dan dat ze de verloren kilo’s van voor de vakantie absoluut weer teniet doen.

’s Avonds treedt het animatieteam op. Tribute to Michael Jackson. Mijn zwager en ik gaan als enigen er op af. You are not alone klinkt het niet onaardig door de speakers. Mijn zwager is zich totaal niet bewust van de woorden die me raken tot in het diepst van mijn ziel. De volgende morgen doet hij het nog dunnetjes over. Tijdens het ontbijt. Stiekem voel ik dat het wel goed komt met mij. Ooit. Bedankt Ed! You just made my day…