Omgekeerde wereld

‘Welkom in het land van rouw. Het land waarin je nooit terecht wil komen.’ Dit zijn de woorden van Lowie, onze fantastische uitvaartbegeleider. Het klonk wat overdreven, maar na een aantal weken weet ik dat hij gelijk heeft. Dit blijkt een land waarin je goedbedoelde adviezen in de wind moet slaan, omdat ze gewoonweg bij jou niet werken. Daar waar je niemand meer herkent, laat staan jezelf. Het land waar mooie momenten ineens een dramatische wending krijgen en gewone dagelijkse situaties veranderen in een enorme opgave. Het zicht is er beperkt. En bovendien is er geen mens die je kan vertellen wat je op je weg nog tegenkomt en sterker nog: wáár en wanneer je dit land kunt verlaten. 

Ik weet één ding zeker. In dit land wil ik niet al te lang verblijven. Het is de plek waar ik mijn geliefde voorgoed verloren hebt en daarmee ook mijn verstand. Maar niet alleen het mijne. Zo blijkt. Velen zijn hier de weg kwijt en het lijkt alsof normen en waarden hier opnieuw moeten worden uitgevonden. Onhandige sociale taferelen wisselen zich af met pijnlijke momenten. Van ‘waarom we de rekening niet op beide namen hebben gezet’ tot aan het niet uitgenodigd worden omdat je blijkbaar los – eerder gekoppeld als twee-eenheid- niet telt. Alsof de verscheuring van het loslaten van zijn leven al niet erg genoeg is.

Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Elke dag zet ik een stap voorwaarts, maar helaas soms ook twee achteruit. De routine van de ochtendwandeling met de hond geeft enige zekerheid aan de nieuwe dag. In de verte loopt een andere hondenbezitter. Ik ken hem, zijn hondje ook. Even ben ik vergeten waar ik me begeef en wie ik eigenlijk ben: in het land van de rouwende vrouw. Snel steekt hij voor me de straat over. Zich druk concentrerend op zijn hondje. Zijn hoofd afgewend zodat het me bijna onmogelijk zou worden gemaakt hem aan te spreken. Dan is hij voorbij. 

Haal me snel weg hier. Ik voel me een vreemdeling. Niet begrepen en verward. Gelukkig tonen een aantal ervaringsdeskundigen zich bereid een gesprek hierover aan te gaan. Met als thema ‘hoe reageert de buitenwereld’ en als doel mij opluchting te geven. Het ei is gelegd. Eén van de sprekers zegt: ‘Het is ook moeilijk, voor anderen.’ Mijn mond valt open. Het gesprek dat volgt heeft als conclusie dat er meer begrip moet komen voor de wereld buiten het land van rouw. Dat het zeker niet meevalt om te gaan met de rouwende. Begrip alom. 

Einde discussie. Met mijn hoofd nog vol watten kan ik niets anders doen dan capituleren. Wat moet het verschrikkelijk zijn om iemand tegen te komen die niet in haar normale doen is omdat haar man tenslotte net is overleden. Je weet immers nooit hoe zij zal reageren. Dat ik daar nooit aan gedacht heb. 

 

 

Advertenties