Pluk me

De laatste zondag van september is sinds 24 jaar gebombardeerd tot ‘ familiedag’. Van de ‘kouwe kant’, dat wel. Maar dat maakt het niet minder leuk. Iedere keer weer staat deze dag in het teken van gezellig met zijn allen bij elkaar zijn en bijpraten, een actief programma en als afsluiting een heerlijke barbecue.

Dit keer is er voor elk wat wils. We kunnen kiezen uit een Fikse Fietstocht, een Middagje Maïsdoolhof of Plezier in de Pluktuin. De kids kiezen en masse voor het dolen door het maïsveld, manlief gaat fietsen en ik laat me verleiden door het verhaal van de Brabantse pluktuin.

Bij aankomst blijkt ‘de tuin’ onderdeel van een biologische boerderij. De boerin vertelt. Op een dag komt zij op het idee groente en fruit te gaan telen. En wat is er nu leuker, om anderen hiervan mee te laten genieten. De boerin heeft een boeiend verhaal, dat is zeker, totdat het me opvalt dat zij ook in het bezit is van een mini-pluktuin. Dat is het moment dat het bij mij mis gaat. Hoe harder ik probeer er niet op te letten, me juist te concentreren op het verhaal van de boterboontjes en de soepcourgettes, des te meer word ik aangetrokken door de niet te omzeilen haardos op haar kin. Een gemêleerd en harig gezelschap in de kleuren zwart-bruin-grijs, die het onderste deel van haar gelaat ontsieren. Aardbeien, frambozen, appels of bramen, niets kan mij meer interesseren. Ik heb maar één focus: de mini-pluktuin.

Als de boerin spreekt bewegen de haartjes gewillig mee. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat niemand in haar omgeving haar erop attent maakt dat ze een compleet oerwoud herbergt op haar kin? Dat ze heel veel weg heeft van een wandelende omgekeerde duintop voorzien van helmgras? Geobsedeerd door de overtollige en plaatselijke beharing zijn deze woordspelingen het enige waar ik nog aan kan denken.

Als de herfstzon de plukjes goud kleuren is het zover. Ik houd het niet langer. Gelukkig blijkt het hoogtepunt van de rondleiding te zijn aangebroken. Bijtend op mijn tong probeer ik toch nog wat laatste info mee te pikken. Een rilling loopt langs me rug. Hoor ik dat goed? De bakjes worden tevoorschijn gehaald en ik kijk verschrikt naar mijn familieleden. Geen twijfel mogelijk: het is echt zo. Er mag geplukt worden.

 

Pluktuin

http://www.mireilleschrijft.nl

Advertenties