Fill your life

Laat ik het zo zeggen: de spiegel is al een lange tijd niet meer mijn grootste vriend. Sterker nog: ik mijd sinds kort etalageruiten en zo ie zo alles waarin ik mezelf in kan spiegelen. Alleen de contouren van mijn schaduw kan ik momenteel nog enigszins waarderen.

Het begon met de lichtinval via het schuifdakje van mijn auto. Steevast als ik bij het stoplicht stond spiekte ik even in mijn binnenspiegel. Op een zonnige dag ontdekte ik zo tientallen grijze haren, die in stugge pinnen uit mijn hoofd staken. Heel ernstig was het nog niet, maar het aantal vermenigvuldigde zich in rap tempo en op een dag vond ik het tijd geworden om te kiezen voor een tintje donkerder; een kleurspoeling. Nee, geen verf, -dat kan altijd nog- zei mijn kapster vrolijk. Natuurlijk is het makkelijk praten als je de dertig nog niet gepasseerd bent en je de tubes verf binnen handbereik hebt, dacht ik lichtelijk gefrustreerd.

Om mijn kraaienpootjes heb ik me nooit druk gemaakt. Ik zag het meer als vrolijke ‘lachrimpeltjes’ en ze sierden al vroeg mijn gelaat. Wat me wel stoort, is dat het tegenwoordig steeds langer duurt voordat mijn wangen weer de normale vorm aannemen. Tel daarbij op, dat ik tegenwoordig ook al moet opletten welk dekbedovertrek ik gebruik. De broderie-variant laat ik al tijden angstvallig in de kast liggen sinds ik weet dat het mooie dekbedstofje debet bleek te zijn aan het grappige motiefje in mijn wangen, dat tot laat in de middag te zien was.

Op een feestje spreek ik een kenner. Ze weet me te vertellen dat er veel vrouwen van mijn leeftijd heus al ‘gelift en gespoten’ hebben. Ze noemt geen namen zegt ze, maar ik hang aan haar gebotoxte lippen. Een paar details en wijntjes verder zie ik overal strakke kaaklijnen en dito ogen, volle wangen en dan heb ik het nog niet eens over de glad gestreken decolletés. Dat ik daar nooit op gelet heb! Na een tijdje wordt het me te veel en net op het moment dat ik iedereen verdenk van het gebruik van fillers en injectables, ga ik met een smoes naar het toilet.
Door alle opgedane indrukken en de hoeveelheid wijntjes, kijk ik wat wazig naar mezelf in de spiegel. Mijn waterige ogen en flinke blossen zeggen mij dat het tijd is om naar huis te gaan. Lichtelijk in de ban van alle verhalen en zoveel wijzer door de wetenschap dat ‘iedereen’ het eigenlijk doet, ga ik richting huis.

De day-after is mijn gezicht een puinhoop. De onlangs aangeschafte BB-cream helpt dit keer niet, maar een vriendin heeft raad. Ze tipt me haar groene CC-cream. Zij gebruikt het ook en ziet er altijd geweldig uit. Enthousiast probeer ik het groene goedje en warempel het werkt! Ik waag het zelfs om breeduit naar mijn evenbeeld te lachen. Wat een fantastisch spul! Daar kan wat mij betreft geen filler tegenop.

foto

http://www.mireilleschrijft.nl

Advertenties

Hollen of stilstaan

Het aantal opdrachten bepaalt mijn dag. Het gekke is dat deze bijna nooit alleen komen. Het volgt elkaar vaak in snel tempo op. Schrijven onder druk vind ik gelukkig prettig. Bij mij is het meestal hollen of stilstaan.
Mijn werk valt dus niet altijd te plannen. Er kan zich spontaan iets onvoorspelbaars voordoen. Dat is dan ook het leuke aan ‘het vak’. ’s Ochtends weet ik meestal niet hoe mijn dag zal verlopen.

Vanmorgen stond de zon al vroeg aan de hemel; het beloofde een heerlijke dag te worden. Aangezien ik gisteren de laatste hand heb gelegd aan een opdracht, (het was hollen, deze eindspurt) belde ik een vriendin of ze zin had in een wandeling. Binnen een half uur tuften we – met hond – richting bossen. Wat een luxe! Ik snoof de koele geuren van het bos diep in. Mijn rugpijn van de afgelopen dagen was zo goed als verdwenen, dus ik stapte lekker door. We kletsten volop en ik genoot.

Toen gebeurde het. Een rottweiler had ons in zijn vizier. Moest ie mij hebben? Nee, hij had het gemunt op ‘t hondje van mijn vriendin. Het was aandoenlijk te zien hoe de twee elkaar liefdevol besnuffelden. Ik keek ernaar en op een onbewaakt moment stapte ik in een kuiltje. Door de pijnscheut in mijn enkel die volgde, lag ik meteen gestrekt op de grond.
Het logge beest sprong onhandig op me. Met zijn dikke, ruwe tong veroverde hij niet alleen mijn hart maar ook mijn wang. Hij hijgend; ik kermend. Mijn liefde voor dieren gaat ver, maar dit standje was echt te gortig. Bovendien vreesde ik dat, door zijn gewicht, mijn laatste uur geslagen had.

Het moet er verschrikkelijk hebben uitgezien. Al snel kwamen er mensen te hulp en werd er fel naar hem geroepen. Dat deed ook het baasje van het beste dier. Ze lijnde haar dolle viervoeter aan. En zo kwam ik met de schrik vrij. Beduusd keek ik naar mijn enkel waarop zich een ei manifesteerde. Met de hulp van mijn vriendin kwam ik overeind en hinkelend begaf ik me richting auto.

Inmiddels bivakkeer ik noodgedwongen in de tuin, gewapend met mijn telefoon, een flesje water en een boek. Natuurlijk met mijn voet omhoog. Een al eerder aangeschafte ijszak, dit is niet de eerste keer, siert mijn gezwollen en pijnlijke enkel. Ik grinnik schaapachtig als ik mijn groene knieën zie. Voor mij voorlopig even geen ‘hollen’ meer.

spring-illustratie-&-achtergrond_99184

http://www.mireilleschrijft.nl