Keerpunt

Juli 1983
Drie gekleurde handdoeken op een rij. In het zwembad krioelt het van de kinderen. We zijn met z‘n drieën. Dat blijkt één te veel. Mijn hartsvriendin, zij en ik. Zij is niet mijn favoriet. Ik heb wel eens pogingen gewaagd haar leuk te vinden, maar ze is saai en ik word nogal zenuwachtig van haar. Haar moeder is al net zo erg. Bovendien is ze langzaam van begrip en ik heb daar niet het geduld voor. Zij leest veel boeken, net als mijn hartsvriendin. Samen lezen op een vrije middag. Come on! Ik wil meer actie. Vandaag neem ik het voor lief.

Op school schrijven we briefjes naar elkaar. Het stiekeme gedoe laat mijn bloed sneller stromen. Mijn hoofd bonkt. Onze correspondentie van die dag gaat over jongens, het poepoog van mijn zus, de komende balletuitvoering en het snoep dat nog in onze jaszak zit. Net als ik het wil lezen wordt het geklop in mijn hoofd heviger.

Het gebonk van de MRI-scan haalt me uit mijn gemanipuleerde droom. Meteen ben ik terug in de harde werkelijkheid. Wat vandaag gebeurt is echt. Ik denk aan mijn kinderen en ik huil van binnen.

Oktober 2010
De route naar het ziekenhuis kan ik inmiddels dromen. Ruim vijf weken lang maak ik er dagelijks een sport van binnen één uur weer huis te zijn. Twintig minuten heen en twintig terug. Ik klok: tien minuten in de bestralingsruimte inclusief omkleden. Dit wordt de laatste keer. Ik hang ‘mijn’ ochtendjas voor de laatste maal aan het haakje. Snel kijk ik in de spiegel. Sinds een tijdje ben ik behoorlijk vervreemd van mijn eigen spiegelbeeld. Maar vanaf nu zal alles anders worden. Een nieuw begin. De verandering in mij is al in volle gang. De eerste tekenen zullen het aangroeien van mijn eerste haartjes op mijn nu nog kale bolletje zijn. De stijfheid zal met de tijd minder worden. Waar de weg heen leidt weet ik nu nog niet maar het zal iedereen en zeker mij verrassen. Nieuwe kansen, een nieuw tijdperk. De opbouw is vandaag begonnen.

 

 

 

http://www.mireilleschrijft.nl

Advertenties