Geen haar op mijn hoofd

Verkrampt en stijf. Sinds twee dagen lig ik op bed. Mijn kale hoofd voelt klam. Een naar gevoel bekruipt me. Het begint in mijn onderbuik en kriebelt naar mijn keel. Langzaam, totdat mijn adem stokt. Een gevoel van paniek en wanhoop maar ook zelfmedelijden. Ik weet niet meer wie ik ben of was, hoe ik heb gelachen en hoe ik ooit flirtte. Wat ik wel weet is dat ik ben beland in een groot zwart gat: ik ben mijn gezicht kwijt.

De foto op mijn mobiel van vorige zomer. Ik huil om de tijd van toen. Die foto heeft me op de been gehouden. Het besef is verschrikkelijk, maar waar. Mijn lange blonde haren zijn niet meer, de lach en ondeugende blik lijken een eeuwigheid geleden. Vanaf vandaag is mijn gezicht spoorloos. De 6 chemokuren hebben er voor gezorgd dat mijn wenkbrauwen en wimpers zijn opgelost. Verdwenen in een uitdrukkingsloos gelaat. Dit is het moment waar ik altijd bang voor was. Het eruit zien als een buitenaards wezen. Noem het twee bolle ogen op stokjes. Een flauwe blik. Kwetsbaar.

Ik moet eruit. Gehoorzaam aan mezelf zet ik de douche aan. Zittend in de douche kletsen de warme stralen op mijn kale hoofd. Ik ben eraan gewend geraakt. Mijn lichaam ontspant zich. Langzaam zeep ik mijn zere lichaam in. Mijn huid voelt sponzig. De huid van een ander. Niet het mijne. Mijn bleke, weke huid. Ik koester haar. Ze heeft zich zo sterk gehouden de afgelopen periode. Met liefde heb ik haar verzorgd, steeds weer. Mijn omhulsel. Mijn zijn. Mijn buitenkant. Niemand heeft kunnen zien dat mijn lijf zo ziek was. Ziek werd gemaakt. Zes keer, iedere drie weken met een gif werd ingespoten van het meest erge soort. Niemand mocht het zien. Zeker mijn lief en de kinderen niet.

Ik maak een badje van mijn benen en buik. Het warme water stroomt er in. Als een weerloos en gekwetst kind voel ik me. De tranen die ik al die tijd gespaard heb stromen over mijn wangen. Ik voel het niet, ze vloeien weg met het water. Huilend in het ritme van de douchestralen. Huilend om het verlies van mijn gezicht, de wreedheid van het leven. Huilend om het kind in mij dat nooit meer kind zal zijn. Huilend om mijn eigen kinderen en om mijn schat die ik deze periode in hun leven had willen besparen. Huilend omdat ik het niet heb kunnen voorkomen.

Ik droog me af. De harde handdoek doet zeer aan mijn vingers. De chemo heeft de zenuwenuiteinden van mijn vingers aangetast. Het is een rotgevoel. Het zal naar verloop van tijd over gaan, zo weet ik. Het insmeren van mijn zere lichaam vergt tijd en geduld. Ik zal het elke dag doen, zonder tegenzin. Zorgvuldig en geen stukje overslaand.

Dan ga ik de confrontatie aan met de spiegel. Het wordt een schilderwerk van kleuren en lijnen. Onder het motto – als je het niet weet dan zie je het niet – voel ik me steeds sterker worden. Ik ben er weer, bijna als vanouds. Pruik op, bril op. Mijn dag begint.

Mireille, juli 2010

Advertenties

4 Replies to “Geen haar op mijn hoofd”

  1. Miep, nu 2 later, herboren als ooit. Een prachtige vrouw die naast haar eigen blog nu tekstschrijfster is geworden.
    Ik ben ontroerd om dit verhaal te lezen en het raakt werkelijk mijn hart.
    Ik ben trots op je als vriendin, maar ook om je mooie schrijfstijl en je openheid tijdens je moeilijke periode van je ziekte.

    Veel liefs en hugs
    Monique

  2. Kippevel krijg ik bij het lezen. Zo mooi, zo gevoelig, zo waar. Ik ben trots op je nichtje, en dan niet alleen op jouw schrijfstijl maar ook op de manier waarop je weer terug bent. Kus

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s