Stap

Ik kijk naar jou

en jij naar mij

je voelt mijn trots

zo heel dichtbij

ik zie nog zo

je eerste stap

m’n kleutertje

wat gaat het rap

daar sta je dan

met heel je klas

uit volle borst

we heffen het glas

een grote stap

jouw leven wacht

mijn lieve schat

verlaat groep acht

 

http://www.mireilleschrijft.nl

Advertenties

Gehecht

Het behoort niet tot mijn favoriete bezigheden. Ik heb het over afscheid nemen. Ik hecht me vreselijk aan allerlei dingen én mensen en wil het allemaal het liefst vasthouden en bewaren.

Op verschillende plekken in huis lijkt dan ook de tijd stil te staan. Babykleertjes, de eerste schoentjes of speelgoed van de kids, maar ook te kleine en verwassen kleding waar ik geen afstand van kan doen. Het hoopt zich op in kasten maar ook bakjes, laadjes en dozen puilen uit. Liefdesbrieven, niet ingeplakte foto’s en stickers van Spaanse discotheken uit de jaren tachtig. Alles heeft zijn eigen plek. Tot ergernis van Hans, die gewoon niet goed wordt van mijn niet-kunnen-wegdoen-manie. Ik koester die spulletjes. Word gek bij de gedachte er afstand van te moeten doen. Het is mijn verleden en het hoort bij mij.

Het afscheid nemen van elk schooljaar valt mij ook altijd zwaar. Aangezien we naast de school wonen, mis ik niet alleen de dagelijkse gang naar school maar ook het gejoel tijdens het speelkwartier, de auto’s, de fietsende moeders in de straat en de langs rennende kinderen. Een soort van somberheid overvalt mij dan en ik ben pas weer blij als het veilige ritme na 6 weken terugkeert.

Deze week zal het toppunt van afscheid worden bereikt. Ik ga afscheid nemen van de ouderraad waar ik 9 jaar mijn ziel en zaligheid in heb gestoken, van de schoolkrantredactievergaderingen en van de gezellige luizenmoeders.

Maar het wordt nog erger: morgen heeft mijn jongste zijn afscheidsmusical op school. Aansluitend is er een afscheidsfeest voor de kinderen van zijn groep 8 en hun ouders. Ik heb me voorgenomen niet te huilen. Maar ik vrees dat het me niet gaat lukken. Ik voel nu de waterlanders namenlijk al opkomen. Waarschijnlijk sta ik genietend van al het zangtalent, (lees: mijmerend over de afgelopen jaren) vol trots maar met vuurrode wangen en neus, snotterend te zwaaien naar mijn zoon, die net als zijn moeder weer een fase afsluit.

http://www.mireilleschrijft.nl

Geen haar op mijn hoofd

Verkrampt en stijf. Sinds twee dagen lig ik op bed. Mijn kale hoofd voelt klam. Een naar gevoel bekruipt me. Het begint in mijn onderbuik en kriebelt naar mijn keel. Langzaam, totdat mijn adem stokt. Een gevoel van paniek en wanhoop maar ook zelfmedelijden. Ik weet niet meer wie ik ben of was, hoe ik heb gelachen en hoe ik ooit flirtte. Wat ik wel weet is dat ik ben beland in een groot zwart gat: ik ben mijn gezicht kwijt.

De foto op mijn mobiel van vorige zomer. Ik huil om de tijd van toen. Die foto heeft me op de been gehouden. Het besef is verschrikkelijk, maar waar. Mijn lange blonde haren zijn niet meer, de lach en ondeugende blik lijken een eeuwigheid geleden. Vanaf vandaag is mijn gezicht spoorloos. De 6 chemokuren hebben er voor gezorgd dat mijn wenkbrauwen en wimpers zijn opgelost. Verdwenen in een uitdrukkingsloos gelaat. Dit is het moment waar ik altijd bang voor was. Het eruit zien als een buitenaards wezen. Noem het twee bolle ogen op stokjes. Een flauwe blik. Kwetsbaar.

Ik moet eruit. Gehoorzaam aan mezelf zet ik de douche aan. Zittend in de douche kletsen de warme stralen op mijn kale hoofd. Ik ben eraan gewend geraakt. Mijn lichaam ontspant zich. Langzaam zeep ik mijn zere lichaam in. Mijn huid voelt sponzig. De huid van een ander. Niet het mijne. Mijn bleke, weke huid. Ik koester haar. Ze heeft zich zo sterk gehouden de afgelopen periode. Met liefde heb ik haar verzorgd, steeds weer. Mijn omhulsel. Mijn zijn. Mijn buitenkant. Niemand heeft kunnen zien dat mijn lijf zo ziek was. Ziek werd gemaakt. Zes keer, iedere drie weken met een gif werd ingespoten van het meest erge soort. Niemand mocht het zien. Zeker mijn lief en de kinderen niet.

Ik maak een badje van mijn benen en buik. Het warme water stroomt er in. Als een weerloos en gekwetst kind voel ik me. De tranen die ik al die tijd gespaard heb stromen over mijn wangen. Ik voel het niet, ze vloeien weg met het water. Huilend in het ritme van de douchestralen. Huilend om het verlies van mijn gezicht, de wreedheid van het leven. Huilend om het kind in mij dat nooit meer kind zal zijn. Huilend om mijn eigen kinderen en om mijn schat die ik deze periode in hun leven had willen besparen. Huilend omdat ik het niet heb kunnen voorkomen.

Ik droog me af. De harde handdoek doet zeer aan mijn vingers. De chemo heeft de zenuwenuiteinden van mijn vingers aangetast. Het is een rotgevoel. Het zal naar verloop van tijd over gaan, zo weet ik. Het insmeren van mijn zere lichaam vergt tijd en geduld. Ik zal het elke dag doen, zonder tegenzin. Zorgvuldig en geen stukje overslaand.

Dan ga ik de confrontatie aan met de spiegel. Het wordt een schilderwerk van kleuren en lijnen. Onder het motto – als je het niet weet dan zie je het niet – voel ik me steeds sterker worden. Ik ben er weer, bijna als vanouds. Pruik op, bril op. Mijn dag begint.

Mireille, juli 2010

Wij, Milaan en Il Papa

Tussen het spotten van de Louis Vuittons, Prada’s en Gucci’s was ook Hij daar: Il Papa. Hele families kwamen afgelopen weekend naar het Milanese centrum in de hoop een glimp op te vangen van deze bijzondere man in zijn pausmobiel voorzien van stoellift. Om 17.00 uur zette hij in Bergamo voet aan de grond (die hij vervolgens niet kuste) en een half uur later reed hij al op het Piazza del Duomo. De menigte ging uit z’n dak en een enkeling viel flauw bij de zinderende hitte van 30 graden in de schaduw.

 

Het was ondanks de gekte erom heen; politie, leger en helicoptereenheden, een geweldig spektakel om mee te maken. Drie dagen is hij in de Italiaanse designstad niet onopgemerkt gebleven. Ons hotel -naast de Duomo- was strategisch afgezet met rood-wit lint. De Dom van Milaan was deze dagen niet of nauwelijks te bezichtigen en de metro was vanuit het plein niet toegankelijk. Een aantal terrassen waren uit veiligheidsoverweging en doorgang voor het Pauselijke mobiel tijdelijk afgebroken. Stadio San Siro moest gezegend worden. Dus wat nu? We besloten de rust op te zoeken elders in de stad. Onze middagbesteding werd de Santa Maria della Grazie Kerk. De stilte is van korte duur. Het hele gevolg van de Paus had namelijk hetzelfde idee als wij: het bezoek aan de muurschilderij van het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Het was op z’n zachtst gezegd een grappig gezicht, de aartsbisschoppen te zien voor de muur van ‘The Last Supper’…. Helaas was tussen ‘dresscode roze-zwart’ Papa Paus niet te vinden. Die zat al op zijn hotelkamer. Waarschijnlijk in joggingbroek met IPad.

http://www.mireilleschrijft.nl