Hoofd op hol

Geef me een paar tjilpende vogels en wat blauwe druifjes en ik ben niet meer te houden. Al bij een waterig zonnetje droom ik van bomvolle terrassen, lachende mensen, wijn, gin tonic en leuke uitjes. Iets in de lucht zorgt ervoor dat mijn hoofd op hol slaat. Volledig op tilt zeg maar. Dat is niet iets van de laatste tijd; dat was vroeger, maar ook tijdens de meest heftige periode in mijn leven en dat is god-zij-dank nog steeds zo.

Soms weet ik me er geen raad mee. Meestal wordt de hyperflow waar ik in zit onderdrukt door de waan van de dag. Maar als ik het toelaat, komt de stuiterbal in mij los. En niet in die hoedanigheid dat het me wat brengt, zoals een opgeruimd huis of het wegwerken van die berg strijk. Het resulteert helaas in het wegdromen van de werkelijkheid en het fantaseren over dingen die ik ooit zou willen doen. Om echt de koe bij de horens te pakken en het gevoel om te zetten in daden, dát lukt me meestal niet.

Hoog tijd om op zoek te gaan naar de oorzaak. Volgens een goede vriendin die toevallig acupuncturist is, zit ‘m het in de hoeveelheid endorfine. Na een zoektocht op internet lees ik dat dit bevallig hormoon vooral wordt aangemaakt onder invloed van zonlicht, het beoefenen van sport, het eten van chocola en kan het door diepe meditatie worden opgewekt. Ik kan je verzekeren dat uit dit rijtje de factor zonlicht mij het meest logisch lijkt al past chocola me helaas ook redelijk goed. Uit ervaring weet ik dat daarnaast fijne en blije mensen om me heen, een knipoog of glimlach van een vreemde in de supermarkt er bij mij voor kunnen zorgen dat ik de rest van de dag kan zwelgen in een gelukzalig gevoel.

Ondanks de wanorde die dit gelukshormoon met grote regelmaat bij mij teweegbrengt, hoor je me niet klagen. Deze natuurlijke pijnstiller heeft mij door een gitzwarte periode heen geloodst. Dankzij dit opiaat zag ik altijd nog lichtpuntjes om aan vast te houden. Al ben ik van mening dat je ook je eigen geluk kunt bepalen. Simpelweg als je bedenkt dat geluk vooral voortkomt uit dankbaarheid voelen over wat je wél hebt in het leven.

Het afgelopen jaar was er een van ups en downs. De ups werden vooral veroorzaakt door een nieuwe liefde die op mijn pad kwam en de downs – uit onverwachte hoek – kreeg ik gewoon erbij. Met mijn altijd aanwezige hormonale geluksbrenger haal ik weer opgelucht adem. Nu spreekwoordelijk en letterlijk de ergste kou weer uit de lucht is, mag van mij de lente komen! 😄

Advertenties

Evergreen

Dat songteksten vaak de juiste snaar weten te raken, mag duidelijk zijn. Mijn vader – zanger en gitarist op bruiloften en partijen – inspireerde mij hierin en thuis was er altijd muziek. Voor mij als 15-jarige waren het niet de meest hippe nummers die op de cassetterecorder afgespeeld werden. Neil Diamond, George Baker’s ‘Una Paloma Blanca’ en ‘Little Green Bag’, ‘Cha-La-La I Need You’ van de heilig verklaarde Albert West, want ja, hij was óók een Bosschenaar. Zelfs ‘La Ballade de Gens Heureux’ werd door mijn vader, die Frans als zijn tweede taal beschouwde, niet geschuwd. Af en toe waagden ze met het ‘Flying Starstrio’ een Top 40-nummer. Ik mocht in dat geval de tekst fonetisch uitschrijven.

Mijn vader werd door de directrice van mijn middelbare school gevraagd of de band het jaarlijks carnavalsfeest wilde opluisteren. Voor hem het hoogtepunt in zijn carrière, voor mij het dieptepunt van mijn jeugd. Carnaval was tenslotte my best part of the year. Mijn vriendinnen en ik vroegen ons in paniek af hoe wij hossend en zoenend door de aula moesten zwieren terwijl mijn vader met zijn Flying Stars een poging deed de zaal plat te spelen. We zouden het er niet bij laten zitten en claimden de rol van backing vocals.

Het werd een avond om nooit te vergeten: zittend op de aan de kant geschoven tafels. Niks geen gave act voor ons als achtergrondkoor zoals in de clip van ‘Common People’ van Paul Young. Helaas wél de aandacht van het stelletje ouwe rockers. Want hoe voor schut is het als je bijna ‘bejaarde’ vader van 45 ‘Ik heb hele grote bloemkolen’ en ‘Bij ons staat op de keukendeur’ staat te blèren en tevens herhaaldelijk zijn dochter ‘Miepke’ roept met een bijpassend vaderlijke knipoog. Swipe!

Muziek bleef me bezighouden. Veronica kwam naar ons toe die zomer, etherpiraterij en 27 MC bakkies. Toen ik in QSL-kaarten ging dealen werd het mijn vriendinnen teveel. Ik zocht daarom een schoolkameraadje die deze hobby deelde en dook met hem in de geheime studio van het toen nog illegale Maasstad Radio. Als DJ had hij niet alleen een prachtige stem maar óók de sleutel van de met eierdozen beklede ruimte in de Noordstraat. Ik vond het ontzettend spannend en zag het  – naïef als ik was – als opstapje óóit geroemd te worden als vrouwelijke diskjockey. 

Nicknamed Peter van de Ven nam mij keer op keer mee naar het walhalla van de muziek in de donkere stegen van Waalwijk. Soms bleek de studio verplaatst door een inval van de Radio Controle Dienst. Ondanks dat de spanning steeg bleef ik dromen óóit de nummers aan elkaar te mogen praten. Helaas bleef het bij af en toe een kreetje slaken na ‘Hé….. wie hebben we daar in de studio?’ of het inspreken van een jingletje ‘Maasstad… Aha.’

Mijn hart maakt nog steeds sprongetjes bij het horen van de ‘Herinnert u zich deze nog?-nummers’ van toen. Zo associeer ik ‘Voyage Voyage’ en ‘Papa Chico’ met mijn eerste vakanties in Spanje, ‘Alles geprobeerd’ van Het Goede Doel met zwoele zomeravonden in De Hooizolder in en Mezzoforte – Garden Party met de ‘Soos’ Le Moulin in Drunen. Zelfs jeugdvriendjes worden gekoppeld aan muziek. Walter is voor mij onlosmakelijk verbonden met ‘Reet Petite’, Hans (1) met ‘Eye of the Tiger’ en Nico onbetwist ‘The Time of my Life.’ 

In de 26 jaar met mijn Hans zijn er heel wat nummers de revue gepasseerd. Terugkijkend naar de laatste periode van ons gezamenlijk leven zou ‘Reality’ van Lost Frequencies met stip op één staan. Tijdens onze laatste vakantie in Frankrijk in 2015 gingen we zingend en hoppend van B&B naar B&B. De tekst werd zonder reden omgedoopt tot de versie Motherfucking Shit. Uiterst vervelende ziekenhuisopnames kregen door het nummer een andere dimensie. Soms diende Hans verzoekjes in tijdens een avondje facetimen. Met dit lied wurmden we ons door de ellendige periode heen. 

Inmiddels popt het nummer regelmatig op. Wáár we ook zijn. Uiteten met vrienden, in de strandtent of wachtkamer van het ziekenhuis. Op mooie momenten of juist in vervelende situaties, tijdens het maken van lastige beslissingen of het weerzien van oude bekenden. Ondanks of misschien wel doordat het Motherfucking Shit is wat hem en ons is overkomen, zal ‘Reality’ voor ons zeker een evergreen worden.
 

 

 

Het meeste is goed

Mensen vragen nog altijd hoe het met me gaat. Bijna een jaar nadat jij bent overleden op 16 augustus. Een jaar gaat dus zomaar voorbij, óók zonder jou. Weer staan we op het punt te vertrekken richting Zeeland. Dit keer met z’n drietjes: Carlijn, Joep en ik. Het zal niet meevallen: het huis van herinneringen aan onze laatste vakantie. We moeten er doorheen en dat gaat ons lukken, hoe dan ook.

Je zit in mijn systeem. Zo tel ik nog vaak voor vier. Wij…. gezin. Dat is vier. Dat maakt het dat je er altijd bij bent. En wat ben ik blij dat ik het zo kan voelen. Jouw heengaan voelt niet alsof ik ben geamputeerd of jij bent weggerukt. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden is een betere term. Ik voel je nog steeds en zie je terug in onze kinderen, hoe mooi is dat?

Dat neemt niet weg dat het me soms zwaar valt. Vader en moeder tegelijk moeten zijn met twee pubers in huis. Helaas heb ik ervaren dat ik niet de enige ben die er alleen voor staat met opgroeiende kinderen. In die bijna elf maanden na jouw overlijden heb ik bij meerdere uitvaarten gezeten. Om precies te zijn vier. Steeds van geliefde, sterke mannen die ook niet gemist kunnen worden. Ook zij moesten het leven loslaten. Hun vrouwen, kinderen en soms kleinkinderen achterlatend.

Ik heb de afgelopen maanden de balans proberen op te maken. Wat is er gebeurd en hoe moet ik verder? For heaven’s sake. Wat een doolhof! Ik neem nieuwe afslagen en andere wegen, ik kan ineens deuren openen die eerst voor mij gesloten leken. Hierdoor voel ik me soms schuldig. Schuldig, omdat ik het allemaal mag aanraken en ervaren. En jij niet. Waarom? Je hebt het tijdens jouw ziekte slechts een enkele keer afgevraagd: waar heb ik dit aan verdiend?

No answer. Ik probeer deze wanhopige vraag dan ook van me af te schudden. Door te gaan met leven zoals jij het ook zou hebben gedaan. Leef je leven en geniet van alles wat op je pad komt. Dat is veel Hanske. Soms zo veel, dat het me duizelt. Nieuwe indrukken, nieuwe ontmoetingen en gevoelens. Het valt niet altijd mee om alles in het gunstigste perspectief te zien, de juiste signalen op te pakken en de meest geschikte stap te nemen. Af en toe duik ik ergens vol enthousiasme in en soms maak ik slechts wankele stapjes in een voor mij onbekende richting. Stoer en vol zelfvertrouwen, maar net zo vaak kwetsbaar en onwetend. Varend op mijn intuïtie in de hoop niet té vaak op mijn bek te gaan. Wat mis ik dan je schouder, je mensenkennis, het snelle schakelen en support. Je onvoorwaardelijk steun, vertrouwen en waanzinnig trots zijn op mij. Ga ervoor Miepke, je doet het goed.

Laten we eerlijk zijn, de gezegdes ‘met vallen en opstaan’, ‘door schade en schande’, zullen er niet voor niets zijn. Al had jij zo je eigen uitspraken, taalverbastering in liedjes en oneliners. Bri-Bra-Breskov, Het is koud in de kerk, Zwemmen, zwemmen met wie en Motherfucking Shit (maar dan in het Nederlands). 

Maar ondanks je aversie (huhwat betekent dat?) voor tegeltjeswijsheid was jouw glas altijd halfvol. Dat sierde je. Hans, ik leef ernaar. Verdrietig genoeg zonder jou. Het gaat me lukken, ooit. Dus voor nu antwoord ik: het meeste is goed.

 

 

 

When we met Harry

Soms kom je mensen tegen die je op het juiste moment weten te raken. Wijnbar Mendoza, Rotterdam. Hij gaat een wijntje halen en bij terugkomst is zijn plaatsje bezet. Het toeval wil dat wij er zijn gaan zitten. Zuslief en ik. Hij twijfelt, gaat weg maar komt net zo snel weer terug. Dit is toch echt de beste plek om het podium te bekijken waar op dat moment een reggaebandje speelt. Hij stelt zich voor als Harry. Geboren en getogen in Breda. Zijn werk als topambtenaar bij de gemeente Rotterdam brengt hem in 1971 naar hier.

Harry is 81 jaar maar dat is hem niet aan te zien. Jeugdig, keurig verzorgd en welbespraakt. Hij vertelt honderduit. Heel enthousiast is hij over zijn arbeidsverleden, zijn werk als directeur Personeel & Organisatie gemeente Rotterdam en directie van Albert Heijn. Ergens daartussen blijkt hij ook werkzaam te zijn geweest bij ’s lands grootste uitgever VNU. We hangen aan zijn lippen, mijn zus en ik. Beiden in de ban van het feit dat deze totale onbekende ons zo raakt met zijn verhalen.

Ongezegd weet Harry te vertellen dat wij zussen zijn. Nog niet eerder heeft iemand bedacht dat wij – ‘duo-penotti’ – van de zelfde vader en moeder afkomstig zijn. Harry weet het en ziet het meteen. ‘Maar wel met een ander DNA’, lacht hij. Harry heeft gelijk. Buiten onze uiterlijke verschillen, lijken wij ook innerlijk in geen enkel opzicht op elkaar.

Zijn verhaal gaat verder. Hij vertelt over de liefde voor zijn vrouw die 20 jaar geleden stierf en zijn huidige vriendin, een volle nicht van haar uit Eindhoven. Met haar deelt hij inmiddels alweer 15 jaar zijn leven. Nou ja delen… Hij ziet haar naar zijn mening te weinig maken we uit zijn verhaal op. Het is eens per twee weken in het weekend. Harry wil meer, zij niet. Dat is het moment dat mijn zus aarzelend het voorzetje geeft dat ook ik mijn man heb verloren. Het maakt me kwetsbaar maar toch laat ik wat los. Harry schrikt. ‘Jeetje zo jong nog…. Red je het? Financieel? Mentaal?’ Ik voel me kwetsbaar maar al snel op mijn gemak. Ik vertel dat ik het red, maar Harry ziet dat het niet meevalt.
Harry kijkt mij aan. Zijn woorden kiest hij zorgvuldig: ‘Soms lopen zaken anders dan je zou willen, of hoe je bedenkt dat het zou moeten lopen. Onthoud dat je niet alles in de hand hebt.’ 

BAM. Recht in mijn ziel. Mijn zus voelt het ook en pakt mijn hand. De muziek gaat harder en Harry vindt het tijd om te gaan. Hij verdwijnt net zo snel als dat hij is gekomen, een waardevol puzzelstukje achterlatend op het moment dat ik het o zo nodig had.

http://mireilleschrijft.nl/
 

Mission Impossible

Zaterdagavond, wijn, kaas, lief & leed. Tijdens een jaarlijkse reünie van vrouwelijke studiegenoten bespreken we na een lange tijd weer eens vrouwendingen. Dit keer geen maandelijkse perikelen aangezien het gros van ons de vijftig nadert of reeds gepasseerd is. Hot item zijn ónze mannen, níeuwe mannen, géén mannen, sleur en liefde. Maar – gezien de samenstelling van het huidige gezelschap- was de Tinderdate en –leed favoriet. Ook ons clubje is door de jaren heen helaas niet bespaard gebleven van ziekte, verlies en scheiding.
Kortom een aantal van ons weet uit niet te benijden ervaring hoe het nieuwe daten en de daar bijbehorende regels in zijn werk gaat. 

De avond verloopt buitengewoon rumoerig dit keer. De wijn vloeit rijkelijk zodat de koeling het niet bij kan houden en we inmiddels ook akkoord gaan met de lauwe variant. Ongeloof en verbijstering, maar ook het feest der herkenning. Het eeuwenoude rollenspel en het ‘hard-to-get-principe’ wordt nog eens benadrukt. De Happy Single Vijftiger houdt blijkbaar nog steeds, zoals onze tienervriendjes vroeger, van aantrekken en afstoten, het heft in handen nemen, maar wil ook zo graag gepamperd worden als hij zijn verdrietjes heeft. Bovendien viert egoïsme bij deze groep mannen hoogtij. Mannenavonden, motor- of fietsweekendjes en bierdrinken totdat hij erbij neervalt.

De ‘slachtoffers’ vielen voor het feit dat hij al jaren op zoek was naar een vrouw als zij, zich zo ontzettend gelukkig prees dat hij dit keer de hoofdprijs had en zij zich absoluut geen zorgen hoefde te maken over zijn financiële situatie. Hij had immers zijn schaapjes op het droge. Na weken van zwoele (lees: vunzige) appjes over en weer en wat voorzichtig daten, vertoonden zich de eerste haarscheurtjes en veranderde de heerlijke roze wolk in inktzwarte lucht. Hij bleek zich ondertussen suf te tinderen voor goed vergelijkingsmateriaal, de hoofdprijs bleek een magere troetelprijs en van zijn baas had hij al maanden geleden afscheid genomen na een financiële affaire (die hij nog aan het afbetalen was) wat als mallotig akkefietje van tafel werd geveegd. Conclusie: na een verzoeningsetentje mocht zij de rekening voldoen na een onhandig gezoek in zijn foute spijkerbroek zonder riem én zonder pinpas.

Het zal waarschijnlijk altijd zo blijven… dus stof genoeg voor een uitverkochte zaal waarin nogmaals de verschillen tussen man en vrouw tijdens een hilarisch en avondvullend programma aan de kaak worden gesteld. Succes verzekerd voor een tweede bestseller van Saskia Noort’s ’50 dingen die ik blijf doen’ én een goed vervolg op haar columns in de Linda met journalist Jan Heemskerk. 

Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat onze schepper twee zo verschillende wezens op aarde samen aan laat rommelen? Twee immense tegenpolen die tijdens hun vruchtbare periode ook nog eens moeten zorgen voor nazaten? Wie voor ogen houdt dat de atmosferen van Venus en Mars zo verschillen en het dus kosmisch gezien gewoonweg niet mogelijk is tot elkaar te komen, komt misschien niet zo bedrogen uit. Wij zijn het in ieder geval wel.

Terug van weggeweest

Woensdagochtend. Ik tel de weken, alsof het mijn eerste kindje is. Weken worden langzaam maanden. Ooit zal ik overgaan op jaren. Zes maanden nu. Een zomerse dinsdag in Zeeland. Het zou een prachtige vakantiedag kunnen zijn. Ware het niet de laatste dag van het leven van Hans. De dag ervoor werd gekenmerkt door rust. Hans. rust. in. bed. Berusting. Wat kon je ook anders. Het onvermijdelijke aanvaarden. Alles leek gezegd, maar je wilde nog zoveel. Zeeuwse mosselen, pannenkoeken met goede vrienden, De Hooizolder, rosé en vooral de zéé. Genieten wilde je nog – met ons – op je geliefde plekje. Hoe moeizaam ook. Het onvermogen zorgde ook voor onrust. Dat je er ook echt je laatste rust zou vinden, hadden we ook niet kunnen bedenken.

Onrust. Ook in míjn lijf. Al heel lang dus ook deze woensdag. Eerder die week had ik om die reden een afspraak voor een ontspannende massage gepland. Het was zover. Ik hoopte dat dit het moment van ‘the point of no return’ zou worden. En oef, wat was ik eraan toe. Een uur, helemaal voor mezelf. Ontspannend muziekje op de achtergrond, warme olie, warme handen, mooie stem. Totaal van de kaart en een stevige huilbui verder (‘dit hoort erbij, alles stroomt weer door’) wandel ik richting huis.

Ik stroom over. Heftige gevoelens die ik dacht niet meer te bezitten, volgen elkaar in rap tempo op. Vanaf dat moment ervaar ik weer extreme boosheid, zware frustraties en hoge pieken. Maar ook hoor ik vooral vogels fluiten en voel vlinders fladderen. Als in een rollercoaster beleef ik emoties waar ik altijd zo van genoten heb. Geen ballen meer hoog houden en de afgevlakte lijn die ik angstvallig vasthield om te kunnen blijven functioneren, kan ik inmiddels wat laten vieren. Wennen is het wel. Ik. versus. omgeving. Maar onomkeerbaar. Ik gloei, bruis en barst van de energie. Met rode blossen vertel ik mijn zus en vriendinnen over mijn ervaring. Ze zijn blij voor me. Ik voel weer. 😄

Zon, zee, ….

Hoe mooi kan het leven zijn. Aan de rand van een zwembad op een zonnebedje. Zon hoog aan de hemel. Met een zorgvuldig uitgezochte Spotifylijst probeer ik herinneringen van 2,5 jaar geleden op te halen. Griekenland 2014, Samarja Kloof, zon, zee, lekker eten, elkaar. Een aantal feiten zijn het zelfde. Helaas niet alles.
Ik gebruik de tijd om alles op een rijtje te zetten. Nu alle vanzelfsprekendheden om me heen zijn weggevallen, ligt de toekomst voor me open. Dat lijkt heel mooi, maar voelt beangstigend en vooral onzeker. Mijn leven staat volledig op zijn kop. 180 graden, maar dan in het kwadraat, al weet ik niet of dat kan. Maar alles, maar dan ook alles is anders dan dat het ooit was. Gelukkig ben ik niet het type dat niet tegen verandering kan, anders had ik de afgelopen 6 jaar waarschijnlijk ook niet op deze manier overleefd. Ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik het ‘go with the flow- principe’ van het puffen tijdens de zwangerschapsyoga nog steeds heb kunnen uitoefenen. De cursus ‘Meeveren en Meedeinen’ die ik ooit heb gevolgd tijdens mijn loopbaan bij Start People doet trouwens ook wonderen. Alle handvatten komen me nog steeds van pas.

Het volume gaat voluit.

I’m only one call away, I’ll be there to save the day. Typisch Hans. Altijd bereikbaar, nooit was iets teveel. Wat mis ik dat. Niemand die mij redt vandaag. Ik zal het alleen moeten doen, ondanks de vele mensen om me heen.

Sitting in the morning sunshine, waiting for my life to turn right. Als een losgeslagen puber die geen benul heeft van de wereld om zich heen. Hoe lang zal het nog duren voor ik mijn leven weer op de rit krijg?

Standing in a crowded room and I can’t see your face – Put your arms around me, tell me everything’s okay – In my mind, I’m running round a cold and empty space – Just put your arms around me, tell me everything’s okay

Totale ontreddering als ik me realiseer dat er niemand is die me zegt dat het allemaal wel goed komt. Hellup! Ik switch van het ene nummer naar het andere. Tevergeefs, want elke tekst lijkt me op het lijf geschreven. Mijn zonnebril dient nu ook als hiding place. Al lukt het niet altijd om de opwellende tranen binnen mijn montuur te houden. Pannenkoekjes met nutella, Pina Colada en Seks on the Beach geven gelukkig enige voldoening. Behalve dan dat ze de verloren kilo’s van voor de vakantie absoluut weer teniet doen.

’s Avonds treedt het animatieteam op. Tribute to Michael Jackson. Mijn zwager en ik gaan als enigen er op af. You are not alone klinkt het niet onaardig door de speakers. Mijn zwager is zich totaal niet bewust van de woorden die me raken tot in het diepst van mijn ziel. De volgende morgen doet hij het nog dunnetjes over. Tijdens het ontbijt. Stiekem voel ik dat het wel goed komt met mij. Ooit. Bedankt Ed! You just made my day…